Ostatni kontakt z byłą właścicielką/ Last contact with the previous landlady

Ostatnie spotkanie z właścicielką poprzedniego mieszkania rozczarowało mnie i pozostawiło we mnie niesmak. I potwierdziło nasze przypuszczenie, że zależy jej tylko na kasie.
Spotkaliśmy się z nią już w pustym, po przeprowadzce mieszkaniu. Wspominałam, że ciężko się z nią skontaktować. Nuno próbował kilka dni temu do niej zadzwonić, ale odrzucała jego telefony. Po jakimś czasie napisała, że oddzwoni, czego oczywiście nie zrobiła. Nuno więc wysłał jej wiadomość i poinformował, że chce zrezygnować z wynajmu z przyczyn od niego niezależnych. Nie mogliśmy powiedzieć, że się po prostu zmęczyliśmy mieszkaniem w kawalerce, w której co chwila coś się psuje i znaleźliśmy nowe mieszkanie, bo teoretycznie Nuno podpisał kontrakt na rok. Więc trzeba było wymyśleć jakąś wiarygodną historyjkę. Według niej Nuno miał spotkanie z managerem i został wysłany do Bułgarii, w ramach projektu, który realizował w Bukareszcie, a który firma zdecydowała się dokończyć w Bułgarii (Nuno tak wiarygodnie przedstawił te historię, poparł szczegółami, że nawet ja bym w nią uwierzyła). A ja miałam zamieszkać z koleżanką z pracy. Jako że spodziewaliśmy się, że process szukania nowego mieszkania może potrwać więcej niż miesiąc (trwał jakieś trzy tygodnie) i nie wiedzieliśmy, czy zakończy się sukcesem, poinformowaliśmy o zerwaniu umowy później niż ona przewidywała ( z lekko ponad dwutygodniowym a nie miesięcznym wypowiedzeniem). Trochę późno, ale musieliśmy być na 100% pewni, że mamy nowe mieszkanie. Liczyliśmy się więc z możliwością, że nie uda nam się odzyskać całej kaucji, jaką Nuno zapłacił. Ale liczyliśmy, że baba zwróci nam chociaż połowę (choćby za fakt olania konieczności remontu sufitu, grzybu w kuchni czy innych niedogodności, jakich doświadczyliśmy). Przeliczyliśmy się. Dla niej liczy się tylko kasa, z którą nie chce się rozstać. Nuno próbował po dobroci do niej dojść, wzruszyć ją swoją historią i odnieść się do jej dobrej woli. Przepraszam, że tak późno ją poinformował, pokazał, że mieszkanie zostawiamy w nienaruszonym stanie, że byliśmy dobrymi lokatorami. Na nic to się zdało, baba nawet chciała wykorzystać jego dobroć, mówiąc, że przez nas traci przynajmniej kilka wynajmów, że musi zrobić remon kuchni (który nota bene powinien być zrobiony, jak mieszkaliśmy, ale to taki szczegół), że musi znowu skorzystać z usług agencji, że w związku z tym Nuno jeszcze jej powinien dopłacić. Niedoczekanie.

Ja za to odegrałam rolę złego policjanta. Powiedziałam, że rozumiem jej postawę, że faktycznie wymawiamy z opóźnieniem, ale dlatego nie dopominamy się o całą kaucję, a jedynie za połowe. I że przez 5 miesięcy nikt się nie pofatygował, żeby naprawić nam sufit (mimo, że kilkakrotnie nam to obiecywano). Na to ona najpierw, że kontrakt, że umowa, etc. Ale umowa, odpowiedziałam, nie ma żadnej wartości prawnej, nie jest legalna. Właścicielka, że jak najbardziej jest. Jak może być legalna, skoro nie płacą podatku od wynajmu? Nic, drążyłam dalej. Na co dostałam odpowiedź łamaną angielszczyzną (cała dyskusja była ciężka, ze względu na barierę językową), że kim ja w ogóle jestem, że ja nie istnieję. Co miało niby mieć odniesienie to faktu, że tylko z Nuno podpisywała umowę. I zdanie, że ja nie istnieję powtórzyła chyba z trzy razy czym już do końca mnie wkurzyła.

W międzyczasie spróbowała nam wcisnąć kit, że ona nie jest właścicielką, tylko administratorką mieszkania. Jasne. I że jej przykro, ale ma ręce związane. Jasne. Do tego dopytywała się do kiedy Nuno chce “mieszkać” (chciał tam nocować, bo podczas audytu będzie pracował do późna, a to mieszkanie bliżej pracy). Zapłaciliśmy do 15, więc na pewno kluczy nie dostanie wcześniej. I dorobiliśmy klucze do domofonu, ich już nie zobaczy. I jeszcze oczekuje, że ostatnie rachunki zapłacimy. Jakbyśmy nie mili żadnych problemów z mieszkaniem (albo jakby zostały ona naprawione, tak jak powinny), to byśmy inaczej się zachowali. A tak to nie czuję żadnych wyrzutów sumienia. Moi rumuńscy znajomi dziwią się, że się bardziej nie wykłócaliśmy o depozyt, bo jako że kontrakt nie jest legalny i ze względu na sam stan kuchni (zdjęcia załączyłam niedawno), nie powinna robić żadnych problemów. Andreea powiedziała, że powinniśmy raz się jeszcze z nią rozmówić, w obecności jakiegoś znajomego Rumuna. Ale Nuno ( w czym mi trochę tatę przypomina) woli odpuścić niż się kłócić. Powiedział, że się spodziewał, że nie będzie chciała nam nic oddać i tylko jej zachowanie bez klasy go trochę zaskoczyło.


The last meeting with our ex-landlady disappointed me and annoyed me quite a lot. And it also confirmed what we had suspected, money is the only thing she cares about.
We met with her in the already empty, after moving out, apartment. I already mentioned that it was quite hard to reach her. A few days ago Nuno tried to call her, but she kept rejecting his calls. After some time, she texted him and promised to call him back, which of course didn’t do. So Nuno wrote her back and informed that he wanted to cancel the lease for reasons beyond his control. We simply couldn’t say the truth that we were just tired to rent a studio where all the time something was breaking down and that we found a new apartment, because theoretically, Nuno signed a contract for a period of one year . So we had to come up with some other convincing story. According to our fake explanation, Nuno had a meeting with the manager and was informed that he would be sent to Bulgaria to finish the project which he had started here in Bucharest but which company decided to finish in Bulgaria (Nuno told this story so convincingly, with so many details, that even I would have believed him). As for me, I was suppose to move in with colleague from work. As we had expected that looking for a new place would take more than a month (it took more or less three weeks) and we hadn’t known if we would find anything nice, we informed the landlady about our will to cancel the contract later than it was stated in the lease(instead of giving one month notice, we informed her at two week or so notice). A little late, but we had to be 100% sure that we have a new apartment. So we already kind of had expected that probably we wouldn’t get the whole deposit back. But we were hoping that she would give us back at least the half (at least for the mere fact she totally ignored the need to repair the ceiling, or mould on the kitchen’s walls or some other things that happened in the flat). Well, we were being naive. She only cared about the money and of course didn’t want to give us back not even a small part of the deposit Nuno had paid. Nuno tried to talk to her calmly, using his personal charm, make her compassionate and understanding with out situation, etc. He apologized many times for letting her know so late, but he also emphasize that she had no problems with us as tenants, that we left the flat intact, etc. Even then, she wanted to take advantage of his kindness, saying that because of us, she would loose few rents, that she had to renovate the kitchen (which, she should have done while we were still living there, but nevermind), that she had to use services of real estate agencies again, and wanted Nuno to pay more. No way.

I had to be a bad cop in this whole situation. At the beginning I was just listening to their conversation, waiting for the results. But as she seemed totally ignoring what Nuno was telling her, I intervene. I said that I understood her attitude and way of thinking, but she should understand ours. We informed har bit too late, but on the other hand, we wanted only the half of the deposit, not the whole amount. And she should consider the fact she didn’t bother to repair the ceiling during 5 months (even though she had promised several times to take care of that). And she was only referring to the lease agreement, the conditions, etc.. But the agreement, I answered, had no legal value, wasn’t not legal. The owner insisted that it was correct and legal. How can it be legal when they don’t pay the tax on rent? I tried to repeat my arguments. To which she answered in really poor English (the whole discussion was a challenge, due to the language barrier): „and you? Who are you? You don’t exist”. What was supposed to mean she was just talking to Nuno, as she just had signed contract with him. And she repeated that sentence at least three times which pissed me off.

In the meantime, she tried to bullshit us saying that she wasn’t the owner of the flat, just the administrator. Sure. And that she was sad, but her hands were tied, there was nothing she could do. Sure. Then she was asking many times till when was Nuno staying at the flat" (he wanted to sleep there some nights, cause he has audit next week and will be working till late, and that flat is closer to his work). We had paid till the 15th, so we won’t give back the keys before. And we had to make keys for the entrance downstairs, and no way we gonna give them. And she still expected that we payed the bills for the last month. As if it was happening. Honestly, if we hadn’t had any problems with the flat (if let say the ceiling had been repaired), we would have acted differently. But as she never cared about the quality and the state of the flat. But in the present situation, I didn’t feel as if we were acting improperly. Even my Romanian friends were surprised we hadn’t fought harder for the deposit, because if the contract has no legal value and on the photos I once attached you could see clearly how badly our kitchen looked, the landlady should accept our position. Andreea said that we should talk with her, but this time in presence of some Romanian friend. But Nuno (and in that he reminds me a little bit of my dad) prefers to let it go that to quarrel. He said that he already had expected that she wouldn’t give us anything but her behavior and lack of lass had surprised him a bit.