Trochę ruchu/ Bit of excercise

Upały już trochę zelżały, więc w końcu wybrałam się na rolki z Iloną.
A potem w weekend z Pauliną i Marketą (czeska koleżanka z działu odnowy kontraktów) na rower. Dziewczyny mają swoje rowery- Paulina kupiła i jest z niego strasznie dumna, a Markety chłopak dostał z Hiltona, gdzie pracuje, w ramach promocji ekologicznego stylu życia. Ja swój wypożyczyłam, bo w Bukareszcie wypożyczalnie rowerowe wyrosły jak grzyby po deszczu normalnie. Akurat trafiłam na mega niesympatycznego kolesia, który siedział w budce z papierosem i coś tam burkał pod nosem. Zero wyjaśnień, czemu jest różny cennik (bo niby nie mam założonej jakieś karty stałego członka, więc płacę więcej), ani słowa, czy mam sobie sama rower wziąć, czy mi wystawią. Przymknęłam jednak na to oczy, bo tęskniłam za jazdą na rowerze.

Jazda na rowerze w Bukareszcie to jednak nie lada wyzwanie. Jazda na ulicy odpada, bo jednak życie nam miłe, a kierowcy rumuńscy ignorują totalnie rowerzystów. Ścieżki rowerowe niby są, ale nie wszędzie, czasami kończą się nagle, do tego na chodnikach brak podjazdów niskich, więc trzeba schodzić z roweru i podnoscić (mimo że teoretycznie jedziemy ścieżką). Jechałyśmy jedną z głównych ulic- na chodniku, ścieżki rowerowej brak, więc niektórzy przechodnie nas wyzywali, ale nic. Najgorsze były niczym niezabezpieczone i nieoznaczone dziury w chodniku, takie duże, na metr i pół metra głębokości. Slalom na chodniku był nielada wyczynem, ale po zmroku wyminięcie tych pułapek byłoby chyba niemożliwe.

Ale w parku już przyjemniej, choć ludzi tłum. Było jednak tak fajnie, że trzeba będzie to powtórzyć. Tak samo jak rolki z Iloną, które mają stać się rutuałem dopóki pogoda będzie dopisywać.

Z ciekawostek związanych z jazdą na rowerze, to w Rumunii umiejętność jazdy na rowerze nie jest czymś oczywistym. W parku widziałam z Iloną panią około 30tki, która stawiała dopiero pierwsze kroki i uczyła się jazdy na rowerze. U nas w Polsce dziecko dostaje trójkołowy rowerek, potem doczepiane 2 kółeczka, potem już tylko na dwóch. Kiedyś każdy na pierwszą komunię dostawał rower, teraz to już wszyscy mają wcześniej. No i nie pamiętam, czy kiedykolwiek zapytałam mojego znajomego, czy umie jeździć na rowerze, bo wydawało mi się to czymś normalnym, jak oddychanie czy chodzenie.


Heat wave apparently has decided to leave Bucharest, so the weather has been quite pleasant during few past days, so I finally decided to go skating with Ilona.
On Sunday I also opted for some active way of spending the afternoon, so I went for a bike with Paulina and Marketa (Czech friend from the department of renewal of contracts). Girls have their bikes, Pauline bought one some time ago and is so proud of it, Marketa’s boyfriend got one from Hilton, where he works, to promote the eco lifestyle. I had to rent mine in one of bike rentals, which suddenly appeared in Bucharest in great number. I happened to go to one that had the most unpleasant worked, who were just sitting there with a cigarette in his mouth, mumbling something in Romanian, not explaining the differences in prices, after he charged me more than I expected I asked for explanation. Apparently I didn’t have a member card, so I had to pay more. Then not a word if I should take my bike alone, or somebody would give it to me. Anyway, I just ignored his rude and unprofessional behavior, cause I really missed riding a bike.
Cycling in Bucharest is quite a dangerous challenge. Forget to ride on the street if you want to keep living, as in general Romanian drivers tend to totally ignore the cyclists.

There are quite many bike paths, but still not everywhere, and sometimes they end abruptly. And sometimes you have to get off your bike to lift it in order to carry on driving, as kerbs are so high and not adjusted for bikes. At some point we were riding on one of main street (on the pavement of course), but there was no bike path, so some pedestrians were cursing us, whcih we just ignored. The worse thing were unsecured and unmarked holes in the pavement, these large, one meter long and a half meters deep. We had to try to pass by them this slalom was quite challenging, and it seems that after the nightfall it would be impossible to avoid those traps.
But riding in a park is quite pleasant thing, even though there are always many people. But it was so good to get on a bike again that I definitely have to go again in near future. Also skating with Ilona should become something more frequent, as long as the weather is nice.

Some interesting thing about riding a bike, in Romania to know how to ride a bicycle is not something obvious. In a park, I saw with Ilona, some lady in her 30ties who was just learning how to ride a bike, which was quite a funny view. In Poland, a child first has a small three-wheels bike, then one with two small side wheels, and then a normal bike. In the past every child was given a bike on the 1st communion, but now they all have it before that. And I don’t remember asking any of my friends if they could ride a bike, cause this activity for me was something as normal as breathing or running.

Polski team w Oracle/ Polish team in Oracle

Dzisiaj w ramach nowej piątkowej tradycji jadłam przedłużony lunch w polskim towarzystwie. Kilka tygodni temu, przed wyjazdem na wakacje do Portugalii poznałam dwie Polki, które pracują w Oracle, w innym dziale, w budynku obok. Ogólnie przepływ informacji i moja nic-nie-wiedząca managerka były przyczyną, że o ich istnieniu (a raczej ich byciu w Bukareszcie) dowiedziałam się tak późno. Ramona na moje pytanie, czy ktoś z Polski w Rumunii pracuje, odpowiedziała, że nie. A Paulina od maja 2009 pracuje, Kasia doszła w maju, ale obie co jakiś czas muszą uzyskać jakiś approval od mojej mega super i skutecznej team liderki, więc do niej majlują. Więc jak można nie wiedzieć, że ona w budynku oddalonym o 5 metrów są? Nieważne, miałam kiedyś jakąś sprawę co do kontraktu i musiałam od nich informację otrzymać i tak się dowiedziałam o ich istnieniu. Od tej pory miałyśmy już 3 lunche i zostało ustalone, że piątek to dzień, kiedy się spotykamy w międzywydziałowym polskim towarzystwie. Oprócz tego się spotykamy poza pracą, na razie z Pauliną w Caru cu Bere, jak Cela mnie odwiedzała, a Kasia zawsze na weekendy gdzieś wyjeżdżała. Teraz sobie na przykład jedzie na tydzień do RPA, więc ją troszkę mniej lubimy, bo my tylko do parku Herestrau na rowery idziemy.

Oczywiście na pierwszy spotkaniu nastąpiła wymiana przyczyn, dla których znalazłyśmy się w Rumunii. Moje znacie. Dziewczyn historie wyglądają podobnie. Kasia ma chłopaka Kanadyjczyka, który tutaj dostał kontrakt (zapomniałam tylko zapytać, gdzie się poznali). A Paulina ma chłopaka Rumuna, którego poznała na jakiejś wymianie studenckiej kilkudniowej, jak przyjechała do Bukaresztu, zdecydowała się po niej przyjechać tu na Erasmusa, potem przenieść się tu na uczelnię, obroniła licencjat i pracuje w Oracle.

Muszę jakieś spotkanie w czwórkę (my plus Ilona) zorganizować po moim powrocie z Polski. Do tego planuję jakiegoś paintballa, ale to już z chłopakami i większą grupą, bo więcej zabawy.


Today I ate lunch in the company of Poles only, which is becoming somehow a tradition for Fridays. Few weeks ago, before going on holidays, I met two Polish girls who work in Oracle, but in another department, in another building. Generally I only met them few weeks before because of the lack of exchange of information and because of my nothing-not-anything team leader. When I asked Ramona if she knew if there was somebody from Poland working in Bucharest, she replied that I was the only one. And Paulina started working in Oracle in Bucharest in May 2009 and Kasia only in may, but still, she should know those things, as sometimes girls need to obtain from Ramona approvals, so she had mail contact with them .... How could she not realized they were in the building 5 meters from ours? Anyway, at some point I needed to solve some issue regarding a renewed contract and that is how I discovered that they work in the same country, city, street. Since then, we already have had 3 long lunches, and we decided Friday to be the day for interdepartmental lunch in exclusively Polish company. Of course, we meet outside if work, well, only with Paulina, and only once so far in Caru cu Bere, when Cela was visiting me, but Kasia was always travelling on the weekends. This one she is also going on holidays, this time to South Africa, so we like her little bit less, cause we only go to Herestrau park on the weekend....

The first lunch/meeting was about exchanging stories about how we had ended up in Romania, Our stories are kind of similar. Kasia has Canadian boyfriend, who was sent for a contract here (I forgot to ask when and how they had met). Paulina, for a change, is in a relationship with a Romanian boy, who she had met at some students exchange, then decided to go for Erasmus to Bucharest, then she finished her University here and works in Oracle.

I need to organize some meeting with 4 of us, Ilona included, after my short trip to Poland. And I already thought about going for paintball, but that will be with guys also, cause the bigger group, the better fun while playing.

Cela w Bukareszcie/ Cela in Bucharest

Kolejny post miał być o weekendowej wizycie Celiny i będzie. Zaczęło się w nocy z piątku na sobotę, na lotnisku Otopeni, skąd miałam odebrać Celę, bo dla kogoś, kto pierwszy raz przyjeżdża do Rumunii przejazd taksówką może zamienić się w traumatyczne przeżycie. My po kilku miesiącach niby wiemy, czego się spodziewać, ale i tak mnie zaskoczyło, jak jeden taksówkarz powiedział, że na Otopeni (trochę poza Bukaresztem już) to on nie jedzie. Nic, dojechałam, odebrałam Celę i pojechałyśmy do mieszkania. Na późno było na jakiekolwiek wyjście, więc tylko małego drineczka przed snem.

Zeszły weekend był najgorętszym weekendem w tym roku, więc wszyscy normalnie myślący ludzie zostali w mieszkaniu, z włączoną klimatyzacją, albo chociaż przy zimnych napojach. Dla nas taka opcja jednak nie wchodziła w grę, trzeba było ruszyć na zwiedzanie miasta. Na szczęście Bukareszt (w tym przypadku) to nie Rzym, Barcelona czy Wiedeń i w dwa dni, robiąc dużo przerw i wstając późno, da się zobaczyć wszystko, co jest warte do zobaczenia. Najpierw park Herestrau (bo drzewa i cień), potem Muzeum Wsi (bo jeszcze tam nie byłam, plus też drzewa), potem Łuk Triumfalny w wydaniu rumuńskim, potem spacer na Piata Victoriei, gdzie usiadłyśmy w klimatyzowanym Starbucksie przy mrożonej kawie. Potem mały spacer aż do Unirii, po drodze mijając kontrasty bieda-przepych, plątaninę kabli czy kamienice, które po odrestaurowaniu mogłyby konkurować z tymi paryskimi. Po kilku godzinnym spacerze byłyśmy tak spocone, że tylko prysznic mógł nas uratować. Potem kolacja w La Mama (Cela spróbowała sarmale, ja mici, a na deser się podzieliłyśmy papanasi) a potem z Iloną i Tyckiem na Lipscani. Potem było tylko ciekawiej. Po drinku na Lipscani, gdzie szczęśliwym zbiegiem okoliczności znaleźliśmy stolik w 5 minut, poszliśmy do Mojo, gdzie na piętrze było karaoke, a na dole koncert na żywo- śpiewało ciacho z Australii, w pierwszych rzędach tłum młodych rumuńskich groupies. Na karaoke poznaliśmy 50 letniego Szkota, który przed tygodniem przyjechał do Bukaresztu, zdążył po jednym piwie opowiedzieć nam historię swojego życia (dwukrotnie żonaty, syn ma problemy z kokainą, facet córki jest dealerem, a Szkot- zapomniałam imienia- musiał po prostu uciec trochę od tego wszystkiego). Potem rundka po barach (do El comendante nawet nie weszliśmy, jakaś porażka widoczna od wejścia), Cela miała okazję zobaczyć, jak wygląda rumuński styl imprezowania. Czyli panny tańczące na stołach, skąpo odziane- niestety zdjęć brak. Nas już to nawet nie dziwi, każdym barze się to prawie zdarza i po jakimś czasie się to po prostu ignoruje i akceptuje jaką element kultury.
W niedzielę odespałyśmy i po niewielkim śniadaniu zwiedzałyśmy cerkwie. A wcześniej, na lunch, zjadłyśmy lody w melonie- istna rozpusta (jak nam się udało wytłumaczyć jednej z niewielu kelnerek, która nie mówiła po angielsku, co chciałyśmy zamówić). Potem kolejny park, gdzie akurat robili zdjęcia cygańskiego wesela- więc zrobiłyśmy zdjęcie kiczowatych sukienek. A na zakończenie wieczoru, kolacja w Caru Cu Bere- tradycyjnie już, tym razem z Pauliną, nową Polka, która jak się okazało pracuje w Oracle, tylko w innym dziale.

W poniedziałek chciałam wysłać Celę do Sinaia, żeby zobaczyła, że Rumunia nie ogranicza się do Bukaresztu, ale pałac Peles był zamknięty, do tego tory kolejowe remontowane, więc niestety ten plan nie wypalił. Spotkałyśmy się na długi lunch, a po pracy razem z Andą poszłyśmy do arabskiej knajpy na drinka.

Teraz odliczam czas do kolejnej wizyty, tym razem Kasia z Kubą, ale że robią objazdówkę po Rumunii nie do końca wiadomo, kiedy dokładnie do mnie dojadą.


I promised to post sth about Celina’s weekend in Bucharest, so here we go... It all begun on Friday night, when I went to pick Cela up from Otopeni airport, as for somebody that comes to Romania for the first time, taking a taxi can turn into some experience. Well, after few months we should get to know things and be prepared to all possibilities, but it surprised me when one taxi driver said that he wouldn’t take me to Otopeni (which is bit outside of Bucharest). Well, I finally got there, with my second choice-taxi, I picked Celina and we went back to my place. It was too late for going anywhere, so we just had a small drink before going sleep.

Last weekend was the hottest weekend this year, so all the normal people just stayed in their fltas, with their AC on, or at least with some cold drinks. For us, however, that wasn’t an option, as we had to do some sightseeing. Fortunately, Bucharest (in this case) is not Rome, Barcelona or Vienna, so in two days, making a lot of breaks and getting up late, you can see everything that is worth seeing. First we went to Herestrau park (for the trees and shade), then the Village Museum (because I hadn’t been there before and they also had some trees there), then Arc de Triomphe, Romanian version, then walking till Piata Victoriei, where we sat down in an air conditioned Starbuck, talking and drinking ice coffee. Then a walk up to the Unirii, where we could see some examples contrasts misery/luxury, cables hanging out everywhere and houses, that if renovated could compete with those from Paris. After a few hour's walk we were so sweaty that only a cold shower could make us feel better. Then dinner at La Mama (Cela order sarmale, me- mici, and for dessert we shared papanasi) and then we meet with Ilona and Tycek at Lipscani. We had fun that night. After a drink at Lipscani, by happy coincidence, we found a table in 5 minutes, we went to Mojo, where upstairs, there was karaoke, and downstairs, of a live gig where this supposedly cute Australian guy was playing cake from Australia, and apparently he had quite many Romanian groupies in the first rows. At karaoke, we met this 50 year old Scot, who only arrived to Bucharest a week before, after we had one beer with him, he already told us the story of his life (married twice, son with cocaine problems, daughter’s boufriend is a drug dealer, so the poor guy had just to escape from all those problems) Then we went to some bars (we skipped El Comendante, as it looked disappointing). At the second bar, Cela had the opportunity to see the Romanian style of partying- girls in the revealing/skimpy clothes dancing on the bar, unfortunately we didn’t take any photos of that. I think that for us it is not suprising any more, we just treat is as another element of Romanian reality.

On Sunday we slept the night off a bit, after small breakfast we continued our sighseeing, we went to see some Orthodox churches. But before, we had ice cream in a melon- after we managed to explain one of the few non-English speaking waitresses what it was that we wanted. Then we went to another park, where they were talking photos of some Gypsy wedding, so we made a photo of their ugly tacky dresses. Then, we meet for dinner with Paulina (a new Polish girls that I met, who happens to work in Oracte, in another department) in Caru cu Bere, which is kind of tradition when having visitors.
On Monday, I wanted to send Celina to Sinaia to see that Romania is not limited to Bucharest, but the Peles Palace was closed and the railway track was being repaired, so unfortunately, this plan didn’t work out. We met for a long lunch, and after working we went with Anda to some Arab pub for a drink .

Now, I’m waiting till Kasia and Kuba visit, but don’t exactly know when they are coming, cause they are on a road trip around Romania, so couldn’t tell when they reach Bucharest.

Zaległy post o wakacjach w Portugalii/ Delayed post about road trip in Portugal

Z wakacji wróciłam 11 dni temu, ale dopiero teraz mam trochę czasu na pisanie. Powrót do pracy był brutalny (szczególnie że wylądowałam o 7, a na 9 już w biurze), dużo do nadrobienia po 12 dniach odpoczynku, potem wracałam zmęczona do pustego mieszkania i wolałam odespać czy obejrzeć coś niż pisać. Na szczęście na weekend przyjechała Celina, ale o tym w swoim czasie, czyli następnym poście.

Wyjazd do Portugalii poprzedzony był oczekiwaniami i oglądaniem na Internecie zdjęć pięknych plaż. Na lotnisku Baneasa (wielkości chyba lotniska w Bydgoszczy, brzydszego tylko i z którego wylatuje więcej samolotów, a nie tylko kilka dziennie, ale to przecież stolica) tradycją chyba staje się, że moje samoloty mają opóźnienie. Do tego latanie tanimi liniami rumuńskimi jest gorsze niż latanie Ryanairem- dalsze wyjaśnienia zbędne :) Ogólnie tym razem leciała jakaś cygańska rodzina (tylko się modliłam, żeby przypadkiem nie usiedli koło mnie), która jakoś uzbierała/ukradła kasę na lot do Lizbony. Celem ich podróży pewnie nie było zwiedzanie… I te ich kłótnie na lotnisku, do tego cygańska mama- biust po pępek, bez stanika, chusta na głowie i spódnica kolorowa, do tego pełno złota. Widok nie do zapomnienia.

Pierwsze 2 dni- Lizbona. Niezwykłe miasto- plątanina wąskich uliczek, żółte tramwaje (oczywiście musiałam nie byłabym sobą, gdybym nie namówiła Nuno na przejażdżkę jednym z nich), klimatyczne dzielnice- Alfama, Baixa, Bairro Alto… Polecam zwolennikom długich spacerów bez celu, gubieniu się w uliczkach, oraz tym, którzy lubią zachodzić do knajpek, aby cieszyć się życiem przy lampce dobrego wina (może jakieś fado w tle, lub co jest bardziej spotykane teraz jakaś muzyka afrykańska czy brazylijska) lub pysznej kawy (choć ja akurat nie piję, ale wierzę Nuno na słowo).




Wieczorem w sobotę pojechaliśmy do Cascais na rodzinną kolację z rodzicami Nuno, którzy nie mogli się nadziwić, jaki postęp zrobiłam w portugalskim. Gdyby nie małe problemy z samochodem (jakaś tam część deszczo- czy błoto- ochronna nam spadła i trzeba ją było taśmą podklejać) to wieczór byłby bardzo miły.

Następnego dnia musieliśmy zostawić auto u mechanika, więc dzień spędziliśmy w oceanarium, gdzie widziałam najdziwniejsze ryby (ryba-księżyc), ale potem jadłam rybę (Tamboril po portugalsku), która wyglądała jak ludzka twarz i przestałam się czemukolwiek dziwić :) I mały shopping w poszukiwaniu idealnych okularów przeciwsłonecznych- Nuno miał gest :)



Wieczorem próbowanie letnich wersji caipirinhi ( z truskawkami i czarną wódką- pychotka) w Bairro Alto- gdzie bar przy barze, więc jest z czego wybierać, a ludzie piją na ulicy i dobrze się bawią. Do tego dziwne typki próbujące sprzedać inne substancje, co jest chyba dobrym interesem w Lizbonie, bo już nas zaczepiali od 10 rano- albo wyglądamy na takich, co potrzebują…

Do tego zwiedzanie- klasztor Hieronimitów, wieża Belem, Pomnik Odkrywców i wiele innych. No i oczywiście jedzenie- zdjęć brak- za bardzo zajęta byłam jedzeniem. Np. pasteis de Belem (pasteis de Nata), których receptura jest ściśle strzeżona. Podobno znają ją tylko 3 osoby, przepisy firmy (po tylko w kawiarni Casa Pastéis de Belémprodukuje się te „oryginalne” reszta to tylko inspiracja i podróbki) nie pozwalają im podróżować razem.




Po Lizbonie- Sintra- niewielkie, malownicze miasteczko, pół godziny jazdy od Lizbony, gdzie główną atrakcją jest Palacio de Pena (według Nuno, to właśnie te Pałac posłużył jako inspiracja dla logo Disneya, ale pewnie to portugalska duma tak każe im wierzyć). W każdym razie Pałac jest interesujący, mieszanina stylów, czasami lekko zahaczająca już o kicz, ale robi wrażenie. Szczególnie otaczający go ogród, gdzie dzięki mikroklimatowi dobrze odnajdują się drzewa przywiezione z najdalszych zakątków świata, wytwarza mroczną atmosferę. Tu też mieliśmy małą przygodę z noclegiem. Nuno źle zarezerwował hostel, wrzesień z sierpniem mu się pomylił, ale na szczęście pomocny właściciel hostelu zadzwonił do sąsiada, który wynajmuje apartamenty.



A potem Alentejo, najbiedniejszy region Portugalii, ale jakie plaże- przez to, że te region nie jest tak popularny jak Algarve, gdzie udaliśmy się potem, udało nam się znaleźć puste plaże, gdzie było może z 10 osób tylko. Jedną z takich plaż odkryliśmy przypadkiem, jadąc na kamping namiotowy, gdzie z powodów ekonomicznych spędzaliśmy 2 noce. Na poboczy zaparkowane były 3 samochody, więc Nuno stwierdził, że to znaczy, że gdzieś tu jest droga na plażę, znaną tylko lokalnym i że na pewno plaża jest świetna. I była- piaszczysty piasek, błękitna woda, a dookoła pustka- nie tak jak w Algarve, gdzie w szczycie sezonu ręcznik na ręczniku. Idealna plaża- polecam moim rodzicom, bo tłumy to jest to czego nie znoszą na plaży.



Na kempingu- o najlepszym standardzie jaki widziałam na polu namiotowym było wszystko- bar, restauracja, co wieczór jakieś atrakcje- a to film (trafiliśmy na jakiś z Jacki Chanem), a to karaoke- do tego popcorn, churros czy inne przysmaki słodkie i w oleju :) No i mała przygoda z zakopaniem się w piachu, jak parkowaliśmy samochód w środku lasu. Na szczęście byli na to przygotowani i wyciągnęli nas jeepem.

A potem Algarve… mała miejscowość Lagos była naszą bazą wypadową. Codziennie inne plaże. Gdyby nie turyści, wiele z nich byłoby rajem na ziemi- zresztą zdjęcia mówią same za siebie.


12 dni minęło zdecydowanie za szybko. Ale miałam wrażenie, że jest to kraj, gdzie mogłabym zamieszkać. Piękne miejsca, ciekawe miasta, pyszne jedzenie, język, który rozumiem. Do jedzenia podchodzi się tam zresztą inaczej niż w Polsce, celebruje się bardziej posiłki, przywiązuje do nich większe znaczenie. Zresztą tak jak we Włoszech czy Francji. Czasami jeździliśmy specjalnie do jakiejś małej miejscowości tylko dlatego, że była znana z jakiegoś charakterystycznego dla niej posiłku. Czy do restauracji w miasteczku, gdzie nie było nic, tylko dlatego, że serwowano tam dobre owoce morza. Prawdą jest, że zjadłam tam pyszny ryż z ośmiorniczką, która aż się w ustach rozpływała. Dzięki tym wyprawom kulinarnym jadłam szaszłyka rybnego, gdzie jedyną znaną mi rybą był łosoś. Albo byliśmy na festynie sardynki i po raz pierwszy jadłam je w postaci grillowanej, a nie zapuszkowanej.



Mogłabym o tej wyprawie rozpisać się jeszcze na kilkadziesiąt linijek, ale wtedy bylibyście jeszcze bardziej zazdrośni.


I came back from my holidays 11 days ago but only now I have some free time to write. Returning to work was brutal (especially since my plane landed at 7 and at 9 I was already at the office), a lot of catching after 12 days of not spending a minute thinking about my work, I was came back home tired and to the empty apartment, so I preferred to have a nap or to watch sth than to write a post. Fortunately, the weekend after Celina came to visit, but about that I’ll write in due time, that is in the next post.

Before actually going to Portugal, I spent two weeks thinking about that and preparing myself by googling pictures of beautiful beaches. At the airport, Baneasa (about the same size as the local airport in Bydgoszcz, but uglier and with more flight per day, but that is the capital) my plane was delayed again, it seems to become some tradition. What’s more, flying with Romanian low-cost airlines is even worse than flying with Ryanair, so imagine. And there was this gypsy family ( I was just praying that they wouldn’t sit next to me) that somehow saved up / stolen enough money to buy tickets to Lisbon. Evidently, they weren’t going there to visit or sightsee. Seeing them quarrel at the airport, with the gypsy mum- her breasts hanging down to her bellybutton, no bra of course, a colourful headscarf and this gypsy skirt and gold accessories, made an unforgettable memory stuck in my head.

We spent two first days in Lisbon, amazing city-those narrow streets, yellow old trams (of course I wouldn’t be me if I hadn’t talked Nuno into taking a ride in one of them), quarters with extraordinary atmosphere- Alfama, Baixa, Bairro Alto... Lisbon is a great city just to wander round, to get lost in the labyrinth of streets, then to stop at some bar or cafe sipping glass of wine- maybe some fado music in the background, or what is now more common- some African or Brazilian rhythms, you can also order some delicious coffee (personally I don’t drink coffee, but Nuno says that in Portugal and Italy they serves the best coffee, so I just believe him).



Saturday evening we went to Cascais to meet Nuno’s parents for dinner, and they were so impressed how I’d improved my Portuguese. If it wasn’t for small problems with the car (some kind of anti rain or bud protection fell down and we had to attach it to the bumper with a tape.

The next day we had to leave at a garage, so we spent the day in the Lisbon Oceanary, where I saw the strangest fish ever (fish-moon), but then, some days later, I ate a fish (Tamboril in Portuguese), which looked like a human face, and nothing more can surprise me:) And then a small shopping for perfect for sunglasses-Nuno’s generosity:)



In the evening, we tasted some summer versions of caipirinha (with strawberries and with black vodka-yummy) in Bairro Alto, where there are like hundreds bar, so you just go from one to another, people drink on the street and have fun. Well, there are also some strange-looking individuals trying to sell u other substances, which seems to be a good business in Lisbon, because they've tried to sell us stuff from 10 am-or it can be that we look as people who just can use some stronger shit...

Of course we do some sightseeing -Jeronimos Monastery, Belem Tower, Monument of the Explorers, and many others. And of course, eating-no photos this time- I was too busy eating. For example, pasteis de Belem (pasteis de nata), whose recipe is closely guarded. Apparently only 3 people know the original recipe, (only Casa Pastéis de Belém produces the "original" ones and the rest just tries to imitate them) and are not allowed to travel together.




After Lisbon, we stopped for 2 nights in Sintra, a small, picturesque village, a half an hour drive from Lisbon, where the main attraction is Palacio de Pena (according to Nuno, it is the palace that served as the inspiration for the Disney logo, but surely that is Portuguese pride making him say so). Anyway, the Palace is interesting combination of various styles, sometimes lightly being tacky but in a good way. The surroundings are also impressive, the garden, where, thanks to a microclimate, strangest tress that had been brought there from the farthest corners of the world, create a dark atmosphere. Here we had a small adventure with accommodation. Nuno incorrectly booked our stay in a hostel, he confused September with August, but fortunately a helpful hostel owner just called his neighbour that was renting rooms.



And then Alentejo, the poorest region of Portugal, but the beaches were simply amazing (can’t find better word), and because this region isn’t as popular as Algarve, we still could find secluded beaches, where there were perhaps 10 people only. We discovered one of these beaches totally by accident, while driving to the campsite, where-for economic reasons, we were to spent two nights. On the roadsides there were some cars parked, so Nuno figured out that it must mean that somewhere there was a path, that only locals knew about, leading to a great beach. In fact, that was true-nice sand, blue water, and around almost nobody- unlike in the Algarve, where in peek season there is a towel next to a towel. That perfect beaches that you can find in Alentejo, I recommend to all those who like, like my parents, to be separated by 500 meters (at least) of sand from other people on the beach.



At the campsite, probably the best one I’ve ever been to- they had it all- bar, restaurant, some things happening every night- movie (we were when they put one with Jackie Chan) or karaoke, popcorn, churros or other sweets in deep-oil :) This time our adventure was that when we were parking a car between some trees, we got stuck in the sand and couldn’t get out. Probably we weren’t the fisrt cause they pull out with a jeep.

And then Algarve ... a small town, Lagos, was where we were staying at the nice guesthouse. Every day, we went to another beach. Were it not for tourists, many of them could be called a paradise on earth. As you can see, the pictures just confirm that.



12 days passed far too quickly. At the end of my holidays, I had the impression that this is a country where I could live. Beautiful places, interesting cities, delicious food, language I understand. When it comes to food, they have different attitude towards it, different from how we Polish people treat meals, in PT they celebrate it more, give bigger importance to them. As Italians or French do. Sometimes we would just go to some small town, only because it was known for some characteristic meal that was being prepared there. We also went to some famous restaurant, in a town that had nothing interesting from a touristic point of view, just because they were famous for their sea food (but the truth is I ate there the most delicious rice with octopus- that was so tender). Thanks to those culinary expeditions I ate fish shish-kebab, where the only fish I knew was a salmon. Or we went to Festa de sardinha, where for the first time I ate grilles sardines, and not the canned ones.


I could go on like that for more paragraphs, but it would only make you more jealous.