Mój team i integracja/ My team and integration

Kolejny tydzień pracy za mną. Choć praca to za dużo powiedziane. Na razie jestem w fazie uczenia się, ale jeszcze przed oficjalnym szkoleniem, które zaczyna się w poniedziałek. Jeśli miałabym opisać, jak wygląda typowy dzień (bo niestety nie ma różnic między jednym a drugim), to wygląda on tak: Pobudka o 7.30, szybkie śniadanie, prysznic, przygotowanie się do pracy, szybki spacer do metra, około 9 (czasami kilka minut po, bo się nie zdarza, żebym była przed czasem) wchodzę do budynku Oracle, herbata i przywitanie się z wszystkimi, szybkie przejrzenie wiadomości na gazeta.pl i tvn24.pl. Potem rozmowa na temat lunchu i próba podjęcia jakiejś decyzji, czyli gdzie i co zjeść (o jedzeniu będzie inny post bardziej szczegółowy). Potem obserwacja mojej mentorki, czyli Andrei z teamu francuskiego, która wzięła mnie pod swoje skrzydła (chyba nie miała innego wyjścia) i tłumaczy mi zawiłości naszej pracy. W międzyczasie godzinna przerwa na lunch i rozmowa z ludźmi, a na tych nie mogę narzekać, bo na prawdę się odnajduję tutaj. I to dzięki ludziom właśnie. Tylko czasami, przy większej kumulacji moich rumuńskich kolegów, rozmowa zaczyna się toczyć po rumuńsku, ale wtedy skupiam się na jedzeniu. I po chwili się ktoś reflektuje i mogę uczestniczyć w konwersacji. Potem powrót do zajęcia obserwatora i tak do 18. Oczywiście nie zawsze tak wyglądać będą moje dni w pracy. Już w poniedziałek zaczynam szkolenie, wiec będzie zupełnie inaczej. A potem zacznę prace już na serio, to tez będzie odmiana i pewnie będę tęsknić za czasem, kiedy nie miałam żadnych obowiązków.

Z tego co zaobserwowałam, to robi się tu więcej przerw na kawę, papierosa, cokolwiek, do tego przerwa lunchowa trwa aż godzinę (ale przez to wydłuża się czas pracy). Dla mnie osobiście 20 min to czas wystarczający na zjedzenie czegoś i jeśli wtedy mogłabym wyjść wcześniej, to bym tę opcję wybrała. Niestety, jest to niemożliwe... od 17.30 tak de facto nikt juz nie pracuje.. sprawdza się youtuba, facebooka, idzie się na ploteczki i papierosa, a o 18 większość jak na zawołanie wyłącza komputer i wychodzi.

Co więcej mogłabym powiedzieć o ludziach, z którymi pracuje? Niestety na razie spotykamy się tylko na gruncie zawodowym, do wspólnych wypadów na piwko jeszcze nie doszło... O mojej team liderce juz pisałam, jest na prawdę fajna i pomocna, jak coś nie działa, to wystarczy, że raz się jej powie i ona już to załatwi (nie to co w HP, gdzie do końca mojej pracy nie miałam skonfigurowanych kilku narzędzi potrzebnych mi do wykonywania mojej pracy). Ogólnie nasz team jest bardzo młody. Został stworzony, gdyż Oracle podjęło decyzje, że cały dział credit and collection (kredytu i ściągania należności) powinien być w jednym miejscu, to jest w Bukareszcie. W związku z tym przejmujemy zadania lokalnych „poborców”. Innymi słowy, żebym ja miała pracę, ktoś w Polsce ją straci (z tego co mi powiedziano nastąpi to dopiero za jakiś czas).

Wracając do składu mojego teamu. W jego skład wchodzą następujące osoby i kraje, dla których pracują: Andreea (Turcja), Anda (Serbia, Chorwacja, Słowenia, Bośnia), Radu (Rosja, Ukraina, Kazachstan), ja (Polska oczywiście). Do tego od początku maja ma dojść Amelia (Czechy i Słowacja), a potem jeszcze 2 osoby odpowiedzialne za Grecję. Jeśli kogoś interesuje, jak wygląda moje miejsce pracy, to załączam zdjęcie. Jak to typowe dla korporacji, jest to otwarta przestrzeń, która ma dać poczucie większej bliskości zarówno pomiędzy pracownikami i oczywiście umożliwić menadżerom nadzór i kontrolę pracowników.


(na zdjęciu: Andrea, Radu, Anda, ja) (ja, Andrea, w tle Anda)

Jakiś czas temu miała miejsce integracja zespołowa (czyli oprócz naszego teamu jeszcze 2 inne), ale dopiero teraz o tym pisze, bo czekałam aż Ramona (moja team liderka) przyniesie zdjęcia z tego wieczoru, żeby "moi czytelnicy" mogli zobaczyć z kim pracuje. Impreza integracyjna, wydarzenie tak typowe dla wielkich korporacji, miała oczywiście na celu poprawę integracji zespołu i motywowanie ludzi. Ale nie mogę narzekać, bo było naprawdę milo i miałam okazję bardziej poznać wszystkich. Podobno wyjście zespołowe miało się odbyć wcześniej, ale Ramona ze względu na mnie poprosiła, żeby było jak już dołączę do teamu. Tak więc pierwszy tydzień pracy zaczął się imprezowo :) No i mogłam się napić kilku niezłych koktajli (jeden bezalkoholowy, pychotka, zobacz zdjęcie) na koszt Oracle. I zobaczyć jak wygląda Hard Rock Cafe w Bukareszcie.



(zdj.1: Andrea, Andrei-mój menadżer, Ramona, Anda, ja, Radu)
(zdj.2: Anda, Ramona,ja, Andrei, po minach widać, że końcówka wieczoru)



Nie spodziewałam się, że dwa dni po imprezie znowu trafię w to samo miejsce. Ale byliśmy na spacerze w parku, przy którym Hard Rock się znajduje i Nuno tak nalegał, żebyśmy właśnie tam zjedli lunch, ze nie miałam wyjścia i musiałam się zgodzić... Tym razem niestety bez pycha wyszukanych napojów, bo przekraczały lekko nasz budżet, ale miejsce mamy odhaczone i pewnie sami z siebie już tam więcej nie trafimy.



Another week of work behind me. Although the work is too much said. For now, I'm in the learning phase, but before the formal training, which starts on Monday. If I had to describe what it looks like a typical day (because, unfortunately, there is no difference between the two), it looks like: Wake up at 7.30, a quick breakfast, shower, prepare for work, quick walk to the subway, about 9 (sometimes several minutes after, because it does not happen, I was ahead of time) go to the building Oracle, tea and welcome to all, quickly scan the news and tvn24.pl gazeta.pl. Then talk about lunch and try to make some decisions, that is, where and what to eat (the food will be another post more detail). Then observe my mentor, a French team with Andrea, who took me under his wing (unless you had no other choice), and explains to me the intricacies of our work. In the meantime hour break for lunch and conversation with people, and those I can not complain, because the truth is I don't have any problems adopting to the new environment. And it is precisely because of people. Only sometimes, with the greater accumulation of my Romanian colleagues, the conversation begins to take place in Romanian, but then focus on eating. And after a while, someone to consider the matter, and I participate in a conversation. Then return to classes as an observer and to 18 Of course, not always look like will my days at work. Already on Monday I start training, so I will be completely different. And then I begin to work now in earnest, it will also variety and I will probably miss the time when I did not have any responsibilities.

From what I've observed so far, and what is concerning the difference between working in Poland and Romania, I think that people here generally take more coffee breaks, breaks for cigarette, or break to chat or any type of a break from work. Then the lunch break lasts up to one hour, or even more . Of course I am also taking those small breaks at the moment, but then automatically I should stay longer at work of I haven't finished my tasks. And also, for me personally, 20 minutes is enough to eat something and then if I could leave early, I would chose this option- to shorten my lunch break and leave earlier. Unfortunately, this is impossible ... But on the other hand, from 17.30 nobody is actually working, you see people checking YouTube, Facebook, taking another break for coffee&cigarette and then when it is 18 sharp, you see majority of the people turning their computers off and getting out of the office.

What more can I say about the people that I work with? Unfortunately, so far I only know them from work environment, as we haven't grabbed a beer together. As I wrote before, my team leader is really nice and helpful. And in case something isn't working properly or I have some issues regarding anything, she is really interested in solving my problems. Which is such a change after working in HP, where nobody really cared and where till the very last day of me working there I still had some applications that I needed to perform my work that weren't working. But getting back to the subject, my team is a very young one. It was created because Oracle has taken the decision that the entire credit and collection department should be located in one place, that is, in Bucharest. In consequence, we are taking over the responsibilities of local collectors. In other words, in order for me to have a job here in Romania, someone in Poland has to be let go (from what I've been told it is not happening till few months from now). Getting back to my team. It consists of the following persons and countries for which they work: Andreea (Turkey), Anda (Serbia, Croatia, Slovenia, Bosnia), Radu (Russia, Ukraine, Kazakhstan), me(Poland, of course). At the beginning of May, there is one girl more coming, Amelia (the Czech Republic and Slovakia), and then another two persons responsible for Greece. If someone is interested how my office looks like, you can see pictures attached to this post. It is an open space office, so typical for corporations. It is supposed to give a greater sense of proximity, both between employees and managers, and for the latter, to enable them to monitor and control their subordinates.


(Photo: Andrea, Ramona, Anda, me)

Some time ago our great corporation organized us an integration party (for our team and two more). I haven’t written about that, cause I was waiting for Ramona (my team leader) to bring the photos from that evening, so that "my readers" could attach face to people about who I write here. That integration party, an event so typical for big, important, international corporations was to improve the spirit of our team and to motivate people, of course. But I can’t complain because it was really nice and I had the opportunity to know better the people and to talk with them in a more relaxing atmosphere. Apparently the whole event was schedule for few weeks before, but Ramona asked them to postpone it a bit and wait till I joined the team. So during my first week of working in Oracle, I had the chance to drink at their expenses :P (they have really good cocktails in the Hard Rock Cafe in Bucharest, where we went to integrate.


I didn’t expect that two days after , I would end up at the same place. But by coincidence we went for a walk to the park in which the Hard Rock is located and Nuno insistent really that we had lunch there and when I say insisted, I really mean that, so I had no choice but to follow him. (It seemed that it was a favourite place for families with children, as it was really crowded and small kids were all over the place. ) So now we can check out another “hot spot in Bucharest” , and probably won’t go there anytime soon.

Żółte taksówki/ Yellow taxis

W Bukareszcie wszystkie taksówki są żółte. I można powiedzieć, że już od pierwszego dnia w tym mieście są stale obecne w moim życiu. I czasami przejazd taksówką to taka przygoda nieoczekiwana, bo w iście rumuńskim stylu.

Jak tylko przyleciałam w styczniu, doświadczyłam pierwszej przygody z serii „Podróż taksówką w Rumunii”, czyli biedny turysta (czy ktokolwiek, kto po rumuńsku nie porozumiewa się biegle) próbuje znaleźć taksówkę, za którą nie zapłaci fortuny. Nuno jadąc na lotnisko zapłacił ok. 30 lei (30 zl mniej więcej), ale na lotnisku same Fly taxi- korporacja, która za kurs liczy sobie 2 razy więcej niż inne, a niestety taksówkarz, z którym przyjechał Nuno nie chciał na nas zaczekać. Do tego dochodzą czyhający na zagubionych ludzi „taksówkarze” niezrzeszeni, którzy jeżdżą samochodami nieoznakowanymi, w prawdzie też żółtymi i też w większości Daciami, aby zmylić uwagę roztargnionych. Ci niezrzeszeni prawie, że wyrwali nam walizki i zaprowadzili do samochodu, gdzie nastąpiła długa dyskusja za ile nas zabiorą. Gdy pan zaśpiewał 50 euro i nie chciał dalszej dyskusji, musieliśmy wywlec (tym razem już bez pomocy) walizki z bagażnika. Nie czekaliśmy nawet minuty i podbiegł inny, oczywiście zero angielskiego, ale jakoś się dogadaliśmy, że nas za 50 lei weźmie. Na widoku nie było innych legalnych i tańszych taksówek, więc nie mieliśmy wyjścia, jak tylko zaakceptować jego ofertę. Koleś wiózł nas chyba najdłuższą możliwą trasę, żeby tylko nam udowodnić, że mieszkamy bardzo daleko i że to prawdziwa okazja dla nas jechać z nim. W końcu dojechaliśmy. Przy płaceniu się okazało, że oprócz uzgodnionych 50 lei musimy panu jeszcze parking lotniskowy opłacić… Cóż, podróż z niespodzianką.

Normalnie jednak nie ma niespodzianek związanych z cenami taksówek, które w Bukareszcie są dość tanie. Wszystkie pojazdy należące do licznych tutaj korporacji powinny mieć wypisaną stawkę za kilometr na bocznych drzwiach. Nigdy w życiu nie jeździłam taksówkami tyle, ile tu. Z prostego powodu, są tanie, mają jedną taryfę (czyli nocna czy weekendowa w ogóle nie istnieje), za kilometr początkowy płaci się tyle ile za normalny (a nie tak jak w Polsce, za samo trzaśnięcie drzwiami już nas kasują 5-7 zł). Najlepiej też mieć banknoty z niewielkimi nominałami w pogotowiu, ponieważ często zdarza się, że taksówkarze nie chcą wydawać reszty (nie jest to dużo, jakieś 1-4 leje, ale zawsze).

Jedyny problem jest z zamawianiem taksówek. Musimy korzystać z pomocy naszych rumuńskich znajomych, bo nie udało nam się jeszcze nigdy zamówić taksówki po angielsku. Zresztą w normalnych warunkach wystarczy wyjść na ulice i prawie przy każdym placu, czy większej ulicy stoi szereg żółtych samochodów. Chyba raz nam się zdarzyło, że mieliśmy problemy ze złapaniem taryfy, a było to w dzień mega paraliżu miasta spowodowanego opadami śniegu. Według jakiś statystyk (chyba sprzed półtora roku), w Bukareszcie jest 240 autoryzowanych korporacji, do tego dochodzą niezrzeszeni, co daje nam 100,000 taksówek w stolicy (z 300,000 w całym kraju). Według wyliczeń wystarczyłyby 8,500 taksówki, ale może wtedy nie byłyby aż tak tanie.

Ani razu też nam się nie zdarzyło nam się, żeby taksówkarz chciał nas okantować, wszyscy włączają licznik. Z tym, że czasami nam się wydawało, że licznik trochę za szybko się zmieniał. Na tej samej trasie tyle że do a potem z, zapłaciliśmy w jedną stronę jakieś 5 lei mniej.
Większość korporacji liczy sobie mniej niż 2 leje/ km (1,19; 1,39, 1,60) i tylko od nas zależy, do którego samochodu wsiądziemy. Nie działa tu bowiem zasada pierwszeństwa, czyli trzeba wybrać pierwszą taksówkę z szeregu. Często zdarza się też, że ta pierwsza taksówka ma cenę znacznie wyższą niż pozostałe (czyli 3,50 lei) i tylko czeka na turystów, którzy zgodnie ze zwyczajami w swoich krajach wsiadają do pierwszej taksówki.

Kolejnym faktem jest to, że nie wszyscy taksówkarze znają wszystkie ulice czy bary i knajpy. Nasza ulica jest na tyle mała, że 99% taksówkarzy robi zdziwioną minę jak mówimy nazwę. Dlatego zawsze musimy dodać, że nasza ulica (Orzari) mieści się przy dużej ulicy (Calarasilor) i obok restauracji La Mama. Wtedy już wiemy, że nas dowiozą tam, gdzie chcemy. Jak się nie zna dokładnie obok czego jest miejsce gdzie chcemy jechać, nie należy się zbytnio martwić. Taksówkarz wykona tyle telefonów, ile potrzebuje, żeby się tego dowiedzieć. Niestety, nie możemy zbytnio liczyć, że komunikacja po angielsku będzie standardem. O ile normalnie nie ma z tym problemu, taksówkarze chyba jeszcze nie doszli do tego poziomu. Poza nielicznymi wyjątkami, „tylko po rumuńsku” wydaje się być normą.

No i na zakończenie. W taksówkach wszystko jest dozwolone. Taksówkarze palą (nieliczni pytają się, czy mamy coś przeciwko), prowadzą niekończące się dyskusje przez telefon (chyba osobiste, bo strasznie dużo krzyczą) i jeżdżą jak szaleni.

Podsumowując:
- wystrzegaj się taksówkarzy-marzycieli z okolic lotnisk (chyba, że mają oficjalną stawkę wypisaną na drzwiach samochodu)
- miej zawsze zapisany adres miejsca, w które chcesz się udać (wygugluj zawczasu adres restauracji czy baru)
- nie porównuj standardów taksówek rumuńskich z innymi

Ruch uliczny, korki i chaos w Bukareszcie to bardzo fascynujące zjawisko, ale o tym będzie w innym poście.


In Bucharest, all taxis are yellow. And they have been present in my life since the day I arrived to that city. They are also, sometimes, an unexpected adventure in a truly Romanian style.

As soon as I arrived in January, I experienced the first of a series of adventures, "being in a taxi in Romania". That particular one was about a poor tourist (or anyone who doesn’t speak Romanian fluently, in that case me and Nuno) who tries to find a taxi with a decent price. Nuno paid about 30 lei (more or less 30 PLN) to get to the airport, but the taxi driver didn’t want to wait for us. And at the airport there were only taxis from Flytaxi corporation, which charges twice as much as other corporations. Another problem is that at the airport there are a lot of independent “taxi drivers” who are just waiting for the opportunity. They approach you in the terminal and offer you a really great deal, hoping you would fall for that. They also drive yellow cars, mostly Dacia in order to make a person think they are also official taxi drivers. And were those independent ones who pulled with force our suitcases from us and took them to their unmarked taxi, where a long discussion begun about how much they should charge us. When a guy came out with the price of 50 euros and really meant that we had no other choice but to drag our suitcases from the trunk (this time without any help). We didn’t wait even a minute until the other guy literally run towards us. Of course, he didn’t speak any English but Nuno with his basic Romanian beaten down the price to 50 lei. As there wasn’t any chance to get cheaper or at least official taxi, we just had to accept this offer. The taxi driver drove us probably the longest possible route, just to prove to us that we lived very far and that we were really lucky we found his and that 50 lei was just a biggest opportunity of our life. When we finally arrived, it turned out that in addition to the agreed 50 lei we still had to pay for airport parking... He just forgot to mention that before.... Well, that was the small surprise of the journey.

Normally, however, there are no surprises when it comes to the prices of the taxis, which are quite cheap in Bucharest. All taxis than belongs to the official company have the price written on the front door. I have never travelled as much by taxi as here. And now I do take taxi quite often for a simple reason: they are cheap, they just have one unique rate (so it doesn’t matter if it is day or night or weekend), and for the first you pay the same rate (and not, as in Poland, for just closing the door you are already charged with 5-7 PLN) . It is advised to have money ready in small bills, to avoid the driver's pretending he does not have change (although it is not much, just 1-4 lei, but still).

The only problem one can have is to order a taxi by phone. We had never managed to book a taxi on our own, just when we had our Romanian friends to help me. On the other hand, normally it is enough to go out and pick one up, as at any time of day or night, you can find a queue of yellow taxis waiting by the side of the road or at some square. I think that only once we had problems to pick up a taxi, and it was when the whole city was paralysed by snow. According to some statistics (I think they were done 1,5 year ago), in Bucharest there are 240 companies authorized for this service, many unauthorized ones, which gives us 10.000 taxis in the capital (and around 30.000 in the entire country). According to a study on the number of taxis that should circulate in Bucharest, this should not exceed 8.500.

It never happened to us that a taxi driver wanted to cheat us, all turn on the taxing machine the moment they start the engine. Maybe sometimes we had the impression that the taxing machine was counting kilometres too fast . Once, at the same route (going and getting back), we paid one way about 5 lei less.

Most taxi companies in Bucharest charge well under 2 lei per km (1.19, 1.39, 1.60) and it only depends on us to which car to get in. In Bucharest there is no "FIFO"-First In, First Out" rule for taxis. If there are 5 cars in a line, choose the one you prefer, according to the company or the price. And it happens quite often that the first taxi in a row has a price significantly higher than all the others (3.50 lei), and is just waiting for tourists who acts as if they were in their country: they get into the first taxi.

Another fact is that not all taxi drivers know all the streets and bars and pubs, etc. Our street is so small that 99% of taxi drivers look surprised as we say where we wanna go. That is why we always have to add that our street (Orzari) is located next to bigger street (Calarasilor) and next to a quite well-known restaurant La Mama. Then we know that we will get where we want. If you don’t know exactly where is the place where you go, don’t worry too much as a taxi driver will make as many phone calls as he needs to find out. Unfortunately, we can’t count that we find many taxi drivers who speaks fluently in English. While normally we have no problem to communicate with people in English, it seems that taxi drivers haven’t yet reached that level. With few exceptions, " Romanian only," seems to be the standard for them

And lastly, you should be aware, that in taxis, everything is permitted. Taxi drivers smoke (only few ask the passengers for permission), have endless discussions over the phone (I guess quite personal, cause they scream) and of course, they do drive like crazy. But that mean that you can also do whatever you want in a taxi in Bucharest.

In summary:
- Beware of taxi drivers (who you can describe as dreamers) and who are mostly found next to the airports
- Always write down the address of the place to which you want to go (google the address if you don’t know exactly where is a bar/restaurant/gallery situated)
- Do not compare the standards and rules that apply to Romanian taxis with those from other countries


Traffic, huge traffic jams and general chaos on the streets of Bucharest are a very fascinating phenomena, but there will be separate post about that someday in the future.

Sobotnie „parkowanie”/ Saturday in the park

Tak więc pierwszy tydzień pracy jest już za mną... Nadszedł upragniony weekend i mogłam obudzić się bez pomocy budzika i spędzić leniwie sobotę. Leniwie w tym przypadku znaczyło spędzenie popołudnia w parku i długi spacer.

W tym tygodniu wybór padł na największy park stolicy- Parcul Herăstrău, który wcześniej nazywany był Parkiem Narodowym, Karola II a nawet Parkiem Stalina (jego pomnik, stojący przy wejściu, zburzono w latach 60-tych). Jako że pogoda dopisywała, park wypełniony był spacerowiczami. Jest to chyba charakterystyczne dla wszystkich parków stolicy: jak tylko wychodzi słońce, mieszkańcy tłumnie wylegają do jednego z parków. Wszędzie pełno też rolkarzy, rowerzystów, tradycyjnie matek z wózkami (w weekend towarzyszą im tez tatusiowie). Można powiedzieć, że w Herastrau, każdy znajdzie coś dla siebie: mamy tam duży, atrakcyjny plac zabaw dla dzieci, ścieżki rowerowe, skate park, zagrodę dla kucyków (na których można oczywiście jeździć), pawie (które są nie maja jednak przywilejów, jak te w Łazienkach i są zamknięte w klatce), jezioro, na którym można popływać łódką czy rowerem wodnym. No i pełni budek z jedzeniem, czy małych sprzedawców popcornu, słodyczy, etc.
W parku mieści się też museum- skansen (Muzeum wsi), które jednak tym razem sobie odpuściliśmy, ale według opinii na różnych forach, warto zobaczyć są 272 obiekty, które przedstawiają przykłady chat wiejskich z różnych części kraju, budynki gospodarcze czy siedziby szlachty rumuńskiej. Wierząc słowom przewodnika „To fascynująca wędrówka w głąb rumuńskiej historii i obyczajowości.”
Park jest ogromny, więc na pewno do niego wrócimy, by odkryć inne jego atrakcje (np. ogrody japońskie, których tym razem nie znaleźliśmy) i aby odpocząć od zgiełku miasta.



Patrząc na mapę Bukaresztu widać zresztą, że jest to miasto, w którym znaleźć można sporo zieleni, gdzie jest sporo jezior, a wszystkie otaczają parki. Ostatnio zresztą mam jakąś małą obsesję na temat parków. W zeszłym tygodniu wybraliśmy się do parku Cismigiu (najstarszego w stolicy), a w niedzielę do Tineretului. Cismigu szału nie robi, ale jest w centrum miasta i ma sztuczne jeziorko z łódkami. Do Tineretului wybraliśmy się z dwóch powodów: miało tam być wiele różnych atrakcji w stylu pokazy składania origiami czy malowania twarzy dzieciakom. Nie wiem czemu wydawało mi się to mega interesujące i godne zobaczenia, ale uparłam się, że musimy tam pojechać. Tak się złożyło, że potem przy tym samym parku Nuno miał grać w piłkę nożną z jakimiś Portugalczykami, którzy tu na stałe pracują. Efekt był taki, że przeszliśmy się po parku a żadnego pokazu origiami nie znaleźliśmy (bo chyba dwa malutkie stoliczki, gdzie jakaś parka robiła jakieś biedne figurki z origami się chyba nie liczą). Trafiliśmy jednak na jakąś imprezę terenową, bo było pełno straganów ze starociami, jakieś karuzele, jakiś koncert lokalnej gwiazdki odzianej w skąpy strój i śpiewającej z playbacku. Festynem powiało :)



Wracając do tematu mojej obsesji, parki w Rumunii różnią się od tych polskich. Jak mówi Nuno Łazienki są ładne, a parki tutejsze bardziej user friendly (przyjazne dla użytkownika), jednym słowem: są dobrze zagospodarowane. W wielu z nich albo są naturalne jeziora albo sztuczne oczka wodne, można wynająć łódkę, rower wodny, urządzić piknik, każdy ma plac zabaw dla dzieci, nie licząc innych atrakcji. Do tego są bardzo czyste i zadbane, i pełne (pełne) kwiatów.

Mam nadzieję, że zdjęcia oddają urok Bukaresztu wiosną, kiedy to miasto prezentuje się o wiele atrakcyjniej niż zimą. W mieście zaczyna dominować zieleń, na wszelkich skwerach pełno kwiatów, parki zapełniają się ludźmi, a restauracje i knajpki wystawiają na zewnątrz stoliki.



So my first week of work has passed and the weekend arrived, when I could wake without the annoying sound of the alarm clock and spend a lazy Saturday. A lazy Saturday in that case meant sleeping till 9.30 and spent the afternoon in the park, having a looooong walk.
This time we chose (I chose of course, cause if it depended on Nuno, we would have stayed at home doing nothing, as Portuguese people tend to spend their weekends), to go to the capital's boiggest park-Parcul Herastrau, which was previously called the National Park, the Park of Charles II, and even Stalin Park (his statue, by the entrance, was demolished in the 60s). As the weather was really warm and sunny, the park was really packed with people, which is nothing unusual for a park in Bucharest. As soon as the weather gets warmer and sun comes out, people just invade any park there is in the city. There were people rollerblading, other riding a bike, of course mums with baby carriages and dads with kids. One could have the impression that all the city decided to gather there and enjoy the spring. Anyway, they could find in Herastrau something that would suit them the best, cause there is something for every taste: a lake with boats, attractive children's playground, bicycle paths, a skate park, you can ride on a pony, you can admire ducks and black and white swans, you can stare at peacocks (poor them, being locked in a cage, can only dream of the freedom that their “cousins” in Lazienki Park have). If one gets hungry, there are plenty places he could grab a bite, varying from small bars to Hard Rock Cafe, or buy some popcorn, candyfloss or other sweets from street sellers, who tries to make profit from whatever they can (you can pay 50 bans and weigh yourself- it is called being creative).
There is also an open-air ethnographic museum (Museum of the village), but this time we skipped it. Although, according to my guidebook the museum is “a fascinating journey into Romanian history and customs” and presents traditional Romanian village life. You can see there are 272 buildings of different farms and other buildings that could be found in various rural regions of the country.

The park is huge, so for sure we will return there many times, cause we still have some attractions to discover (such as Japanese gardens, which this time we couldn’t find, partly because we hadn’t idea they existed). And it is a nice place to relax and get some rest from the crowed and noisy Bucharest. I was surprised to discover how many parks there are in Bucharest, when you look at the map of the city, you find lots of green spots, you can see many lakes, all surrounded by parks. Recently I have discovered I am a bit obsessed about parks. Last week we went to the park Cismigiu (the oldest in the capital), and on Sunday it was Tineretului Park turn. Cismigu didn’t impress us, but since it is located in the strict centre and has a small artificial lake where you can rent a boat it was crowded as well. We went to Tineretului (find it hard to memorize the name) basically because of two reasons: Nuno was playing football with some Portuguese that are working permanently in Bucharest and the playing field was just next to the park, and secondly, I saw some announcements about some attractions that were taking place there on Sunday: origami show and face painting for kids. I don’t know why it seemed interesting and worth seeing, but I insisted we go there. Well, as I could expect from my previous experiences, I didn’t find any origami show (cause I suppose that two tiny tables where a young couple were trying to do some origami figures don’t count as a show). However, there was something going on, cause the park was really stuffed. There was some concert of a local star wearing a tacky and revealing dress and singing in playback. There were some antique stalls, but the sellers (mostly gypsies) were just sitting around, not trying too hard to advertise their stock.




Getting back to my obsession with parks, I think Romanian ones differ a lot from Polish ones. Quoting Nuno: Lazienki Park is pretty but parks in Bucharest are more user friendly putting in another words, they are more functional. Many of them have either natural or artificial lakes or ponds, where you can rent a boat, water bike, where you can picnic, or leave your kids to have some fun in a playground, not to mention other attractions. And they are so clean and full (full) flowers.

I hope the pictures reflect the charm of Bucharest in the spring, when the city looks so much more attractive than it did in the winter. The city gets a lot of charm when green colour starts to dominate, when squares fills with colourful flowers and when parks are full of people.

Nowa praca/ New job

Nowa praca, nowa korporacja, nowi ludzie, nowe doświadczenia. Dwa miesiące w Rumunii, poszukiwanie pracy, wysyłanie CV, rozmowy i czekanie, czekanie, czekanie. W końcu nadszedł ten dzień i rozpoczynam kolejny etap w moim życiu. Etap, który nie do końca był planowany, bo jeszcze kilka miesięcy temu nie przypuszczałabym, że któregoś dnia będę mieszkać i pracować w Bukareszcie. Jednak na razie nie żałuję. Oczywiście miałam momenty zwątpienia, na dodatek szukane pracy okazało się procesem bardziej długotrwałym niż myślałam. Jeszcze z Polski przeglądałam oferty i słałam CV, trochę zaskoczona, że znalazłam tyle ofert w Bukareszcie, na które mogłam zaaplikować.
Już przed przyjazdem miałam umówione dwie rozmowy, z PG i Oracle. I w tym momencie zaczęły się schody. Po dwóch rozmowach w Procterze zdecydowali, że chyba nie odpowiadam profilowi firmy, tylko trochę nieładnie zwlekali, żeby mnie o swojej decyzji poinformować. Ale było, minęło. Po pierwszej rozmowie w Oracle miałam miłe wrażenie o ludziach, z którymi teraz pracuję. Podejście zupełnie odmienne, życzliwsze. I nie piszę tego tylko dlatego, że teraz tu pracuję. Już w połowie lutego dostałam od nich propozycję pracy, ale zgodnie z polityką firmy musiałam czekać na akceptację ze Stanów. Był to proces niemiłosiernie długi. I oczywiście ja z moim pesymizmem czekałam, aż coś pójdzie niezgodnie z planem, że nagle się rozmyślą i będę musiała szukać od nowa. Dlatego w międzyczasie miałam jeszcze rozmowę z HP (powrót na „stare śmieci”) i z jakimś call –center portugalskim (mój poziom języka sprawdzał pewien Bułgar, który bardziej mówił po hiszpańsku, ale się pewnie czepiam za bardzo). Oczywiście na wszystkich rozmowach, oprócz standardowych pytań o doświadczenia, sytuacje w których musiałam się czymś wykazać, umiejętność radzenia sobie ze stresem czy deadlinami, itp., itd., pojawiało się, prędzej czy później, pytanie, jak to się stało, że się znalazłam w Rumunii… Pytanie to pojawia się teraz często, przy okazji poznawania nowych ludzi w pracy.

Mój team to tylko Rumunii i ja, która na dodatek po rumuńsku rozumie zaledwie kilka zdań. Po raz pierwszy będę pracować w języku polskim, który to w tej sytuacji jest językiem obcym. Trochę to dla mnie abstrakcyjne, ale jakaś odmiana. I oczywiście zanim się odnajdę, poznam co i jak, minie trochę czasu. Tym bardziej, że na razie nie mam żadnych obowiązków, żadnego szkolenia, ponieważ HR zapomniało poinformować, że szkolenie ze względu na mnie powinno być wyłącznie po angielsku. Nie znaczy to, że się nudzę cały czas: wczoraj przeczytałam podręcznik dla nowych pracowników działu, a dziś obserwowałam mojego kolegę, który jest odpowiedzialny za rynek rosyjski. No i poznaję ludzi, gorzej oczywiście z zapamiętaniem wszystkich imion. Jestem jednak pozytywnie zaskoczona atmosferą i ludźmi. Moja team leaderka jest przesympatyczna i ciągle się uśmiecha :) A dzięki przerwom na kawę aklimatyzacja przebiega bezboleśnie, jako że wszyscy starają się mówić po angielsku w moim towarzystwie. Co jest miłe.

Mniej miłe są sprawy formalne. Wizyty u lekarza a przykład. U nas standardowo idzie się do lekarza medycyny pracy i nic więcej. Tu mam aż trzy wizyty: badanie profilu psychologicznego, prześwietlenie płuc (hmmm. dziwne, prawda?) i medycyny pracy. Do tego oprócz standardowych dokumentów (kopia paszportu i dyplomu ukończenia studiów) musiałam dostarczyć do HR-ów kopię aktu urodzenia. Wysłałam dziś, ale zobaczymy czy zaakceptują, bo po pierwsze, jest po polsku, po drugie trochę przestarzała (Rzeczpospolita Ludowa). Do tego muszę się jeszcze zarejestrować w oddziale Urzędu ds. Imigrantów, ale na razie nie mogę, ponieważ nie mam jeszcze umowy o pracę. Znaczy się mam podpisaną, ale jeszcze nie jest zaparafowana przez Urząd Pracy. No i muszę jeszcze załatwić z właścicielką mieszkania, żeby mnie dopisała do kontraktu, bo muszę mieć zatwierdzenie zamieszkania. Mam nadzieję, że i to się uda bez problemów, ale zobaczymy jutro, ponieważ nie zna ona na tyle angielskiego i Nuno nie udało się wytłumaczyć, co potrzebujemy. Jutro zatem z pomocą rumuńskiego kolegi trzeba będzie to załatwić.

Tak więc, żeby „oblać” mój pierwszy dzień w pracy i zapomnieć o wszystkich formalnościach, które są jeszcze przede mną, wypiliśmy wino z naszych nowych kieliszków. W sumie nie tak nowych, ale jakoś wcześniej nie było okazji, żeby je użyć.

Trzymajcie kciuki, żebym jakoś przebrnęła przez te wszystkie formalności.

New job, in a new corporation, means meeting new people, having new experiences and challenges.
Two months was how long I was looking for a job, sending countless CV’s, having few interviews and was waiting, waiting, waiting. Finally, the day has come and I have started the new phase in my life. Stage, which I didn’t plan. Few months ago I couldn’t even predict that I would live and work in Bucharest one day. And even though I had come moments of doubt, I haven’t regretted coming here. Well, looking for a job was a long and tiring process, and it took me more time to find a job than I had expected, but I have managed!
I started looking for job offers and sent many CV’s when I was still working in Poland. And I was surprised of how many vacancies I found that I could apply for. Even before coming to Bucharest, I already had two interviews scheduled, one with PG and the other with Oracle. So I come full of hope and thinking that shortly I would have a contract signed. Well, it didn’t happen that way. After two interviews at Procter&Gamble, my application was turned downed, but still it took them quite a long time to inform me about their decision, even though I had been invited to the third interview. Probably I just don’t fit their profile. Anyway, as I had a nice general impression after the first conversation in Oracle, where I was treated in a completely different way, with different approach. And I am not writing this only because I work for them now. I was presented with the job offer in mid-February but started working only after 1,5 month, cause I had to wait for some corporate approval from the States. It was a terribly long and frustrating process. Especially if you add my pessimism and seeing everything in black. I was almost expecting that something would go wrong, that there would be some change in the plan, that they would change their mind and decide that I wasn’t the best candidate. That is why, while waiting, I was still sending CV’s and looking for some plan B, I had an interview with HP and a call-centre with Portuguese (that only can mean I was really desperate to even consider working as a call-centre operator).

Of course at all the interviews, without any exception, in addition to being asked the standard questions about my previous work experience, about situations in which I had to demonstrate ability to cope with stress or deadlines, etc., sooner or later I was asked how it happened that I was looking for a job in Romania.

My team at Oracle consist of Romanian only and me (and I can barely understand few basic sentences in their language, which can be frustrating at times). The other thing strange for me as the work is concerned is the fact that for the first time I work with Polish language, which in this case is a foreign language. It is still a little abstract for me, cause till now knowing other languages was my main advantage. At least I shouldn’t have any communicational problems, but I am still not able to figure out which all my duties are. But it is normal for any corporation, and since at the moment I have no responsibilities whatsoever and no one is really explaining me anything, I have every right to feel a bit lost. Besides, I was supposed to have a training starting on the 1st day of the work, but won’t have one for another two weeks, cause somebody from HR forgot to inform people responsible for the training for new hires that the training should be held entirely in English. So, so far I have only read the manual for the new hires in the cash&collections department and I observed my colleague, who is responsible for the Russian market. And of course I have met many new people (of course, with my goldfish memory, I only remember names of few of them) and I am positively surprised by the atmosphere and the way all of them are treating me. My team leader is really nice and she smiles constantly. And the entire team is really making my first days painless and pleasant. So far, I have found it quite easy to acclimatize myself there, especially because everyone is really making an effort to talk in English around me and include me in the conversations during coffee breaks.

On the other hand, all the formalities are less pleasant. For example, the obligatory medical examination before being cleared to work. In Poland, we have to go to the occupational medicine doctor only. In Romania, I have 3 obligatory visits: psychological examination, pulmonary radiography and occupational health. I had never had pulmonary radiography in my life. Other surprising thing: in addition to the standard documents I had to deliver to the HR (copy of passport and diploma), I was asked to send them a copy of birth certificate. I have sent today, and wish they accepted it cause not only is it in Polish but also a bit out of date (stating that I was born in the Polish People's Republic).
What is more I must register with the Romanian Immigration Office , which I can’t do at the moment cause I haven’t got my labour contract back (I signed it but it still hasn’t been registered at the local Labour Office). Then I am supposed to present them the lease agreement (for the location I currently reside). The contract is not on my name, which is the problem, so I should have it changed to include me as well.

To forget about all those formal things that are still to be done and to celebrate my first day at work, we drank wine from our brand new wine glasses that we hadn’t time or occasion to use before.

Powrót/ Getting back

Dwa tygodnie w Polsce minęły szybko, jak zawsze zresztą. Spotkania ze znajomymi, trochę na zapas, bo nie wiadomo, kiedy znowu się zobaczymy, jakieś wizyty lekarskie, bo zawsze łatwiej się dogadać po polsku, nowy look, czyli fryzura, no i shopping. No i Wielkanoc. Niestety w tym roku pogoda nie dopisała, ale wielkanocne przysmaki, jak najbardziej (ach ten sernik, jeden aż dotarł do Rumunii- mama na specjalne zamówienie piekła też dla Nuno. Przy okazji, jeszcze raz podziękowania dla mamy przekazuję, a sernik już na wykończeniu- a zaznaczam, że ja zjadłam tylko jeden kawałek). No i tradycyjnie lany poniedziałek. Lał się głównie alkohol, tradycyjnie zresztą :) Podczas spotkania z dziadkami musiałam też się pilnować, żeby nie pomylić historii oficjalnej i nieoficjalnej mojego pobytu w Rumunii. Wersja dla dziadków różni się powiem od tej dla całej reszty. A) Dziadkowie myślą, że zostałam oddelegowana z HP do pracy w Rumunii, B) dziadkowie nie wiedzą, że mieszkam z Nuno- nie doszła do nich zmiana miejsca pracy z Pragi na Bukareszt. W kilku momentach mojej opowieści brakowało spójności, ale przeszło to niezauważone. Na szczęście przed świętami dostałam potwierdzenie z Oracle, że nie będzie niespodzianek i moje prawie dwumiesięczne bezrobocie dobiega oficjalnie końca z dniem 12 kwietnia.

Tym razem jechałam do Bukaresztu z mniejszym uczuciem niepokoju, niż poprzednim razem. Nicnierobienie jest fajne, ale do czasu, bo ile odcinków ciągle nowego serialu można obejrzeć pod rząd? Ile nowych filmów wychodzi tygodniowo? Ile można spędzić czasu bezczynnie na Facebooku? Poza tym widok „uciekających” pieniędzy z konta i finansowa zależność od kogoś nie są dla mnie czymś normalnym. Pewnie po kilku tygodniach pracy, w korporacji na dodatek, będę tęsknić troszkę za tym stanem, w którym czas wolny liczony jest w wielu godzinach…

Two weeks in Poland passed quickly, as always -meeting friends (although not all I wanted), going to see doctors (because it is so much easier for me to communicate and understand the medical language in my language), a new look (new haircut), and some shopping. And Easter, of course. Unfortunately, this year the weather was a big disappointment. At least the Easter food was compensation, and quite a big one. Bigos, żurek, and all my mum’s other specialities. And the cheesecake, one I brought to Romania on Nuno’s special request. As he said, mum’s cheesecake is way better than any he had eaten before. (Once again, mum: thank you, the cheesecake is almost over, and I have had only one slice :) And of course, being at home for some holiday break is always a good reason to do some small celebration. The Easter Monday, tradition was celebrated once again (those involved know what I am talking about)
Generally speaking I totally relaxed at home. Well, maybe during some moments I had to pay a lot of attention and put some effort not to mix the official and unofficial history about my stay in Romania when I was talking with my grandparents. As the version for my grandparents differs from the one that is known to all the others, and which in fact is the reality I live. A) My grandparents think I still work for HP, just was sent to work for some time in its branch office located in Bucharest. B) My grandparents still don’t know that I live with Nuno. They never were informed about the change of destination of his internship from Prague to Bucharest. According to Magda, my story lacked consistency in a few moments, but it passed unnoticed. Fortunately, before Easter I got confirmation from Oracle that there wouldn’t be any surprises and that after being unemployed for almost two months I would start working again.

This time I came to Bucharest less anxious than the last time. Not doing nothing is cool, but not for too long, cause at some point you just reach the point when you are simply bored. Because how many episodes a new series you can watch in a row? How many new movies comes out a week? How much time can you spend checking profile updates of all your friends on Facebook? In addition to this, seeing my money disappearing from my account and to depend financially on somebody, is just too frustrating for me. Probably after just few weeks working in a corporation, I may miss a little bit this time when I had plenty of free time and no responsibilities...