Bajkowy zamek/ Fairytale castle

Rumunia ma wiele zakątków, które przyciągają turystów. Jakoś tak się stało, że większość z nich mieści się w Transylwanii. A na nasze szczęście niektóre z nich nie są zbyt oddalone od Bukaresztu.

Jednym z takich magicznych miejsc, w których czas jakby się zatrzymał, jest Sinaia. Sinaia to letni kurort rumuńskiej rodziny królewskiej. Jak rodzina królewska, to musi też i być zamek. I jest i to nie byle jaki, bo Król Karol I poszedł na całość i wybudował zamek, który żywcem wyjęty z bajek Disneya, uważany przez niektórych za jeden z najpiękniejszych w całej Europie.

Zamek Peles o przepięknej architekturze, zachwyca i zaskakuje przepychem wnętrz. Każde pomieszczenie w innym stylu, czasami wystrój w stylu „mydło i powidło”, czyli zestawienie absolutnie niepasujących do siebie mebli, dywanów i obrazów, aby podkreślić bogactwo i środki, które zostały wydane, aby osiągnąć ten efekt. Dekorowane hebanem, masą perłową i setkami witraży w oknach, wszystko przywiezione z odległych zakątków świata, chyba nic nie było wykonane w Rumunii (przynajmniej co chwila nasz przewodnik mówił, że coś jest z Austrii, Szwajcarii, Niemiec, Włoch, a ani raz nie powiedział, że coś jest lokalne.). Rumuński monarcha nie tylko nazwoził zewsząd broń zabytkową, czy perskie dywany, ale też w jednej z sal zrobił pierwsze w Rumunii kino. Mamy więc tam szkło weneckie, witraże austriackie, komnatę zainspirowaną hiszpańską Alhambrą, salę kinową z projektami debiutującego wtedy Klimta, innymi słowy- istny misz masz . W rezultacie wnętrza nie tyle nam się podobały, co zaciekawiły. (Niestety zdjęć z wnętrz nie mamy, bowiem nie mieliśmy już pieniędzy, żeby zapłacić za pozwolenie ich robienia. Winę biorę na siebie i na bankomaty braszowskie, które nie chciały współpracować i wypłacić mi pieniędzy. Nuno po zapłaceniu za bilety kolejowe i za bilety wstępu na zamek, stracił portugalski luz i zaczął się martwić, jak wrócimy do Bukaresztu. Na szczęście, jako że Sinaia jest najpopularniejszym miejscem turystycznym w przy drodze prowadzącej z zamku do centrum znaleźliśmy bankomat. Na szczęście w dobie Internetu nie jest ciężko znaleźć zdjęcia zrobione w komnatach zamku.)

Obok znajduje się zamek Pelisor, tzw. Mały Peles, jednak wypada on niezwykle blado w porównaniu z wielkim zamkiem, który jest mieszaniną stylów architektonicznych ( od gotyku do baroku). W jego pobliżu zaczepił nas pewien pan (do teraz nie wiemy czy był to Amerykanin dobrze mówiący po rumuńsku, czy Rumun dobrze mówiący po angielsku), który chciał się upewnić, czy mówimy po portugalsku. Po krótkich wyjaśnieniach wydawał się zdziwiony naszą historią- polsko-portugalska para mieszkająca tymczasowo w Bukareszcie :P

Kolejną atrakcją Sinai jest monastyr, czyli coś na kształt warownego klasztoru. Znalezienie go było nie lada wyzwaniem, jako że (co zresztą jest typowe dla Rumunii) nigdzie nie mogliśmy znaleźć jakichkolwiek znaków, które wskazywałyby do niego drogę, czy też użyteczne mapy miasta z zaznaczonym miejscem „jesteś tu” i zabytkami. Po kilkunastu minutach błądzenia, nadrabiania drogi i marszu jednak udało nam się dojść. I było warto. Piękna cerkiew i dzwonnica.

Mimo że spędziliśmy w Sinai tylko kilka godzin, nie dziwi nas, że to miasto jest powodem dumy Rumunów, i jednym z tych miejsc, którymi Rumunia może pochwalić się przed światem.

Niestety, dworzec jest miejscem, które dość brutalnie przypomina o rzeczywistości mniej kolorowej i tak charakterystycznej dla całego kraju. Biedne, wychudzone, bezpańskie psy, które czekają, aż jakiś dobroduszny człowiek rzuci im coś do jedzenia. Tak więc nawet w Sinaia, nazywanej Perłą Karpat, życie nie dla wszystkich jest bajeczne.





Romania has many spots that can be very attractive for tourists. Many of them are located in Transylvania. And luckily for us, some of them are not that far from Bucharest.

One of those magical places, where time seems to have stopped, is Sinaia. Sinaia is a summer resort of the Romanian royal family. Where there is a royal family, there has to be a castle. So there is one, not just any castle, cause King Charles I went all out to build an impressive, beautiful castle, that looks as if it was from Disney movies.

The magnificent Peles Castles not only impress by its beautiful architecture, but also attracts with its splendid and sumptuous interior. Each room is decorated in a different style, with an abundance of furniture (which sometimes just don’t go together), carpets and paintings, that were put in one room just to highlight the wealth and resources of the King. As a result we can admire numerous rooms decorated with ebony, pearl and hundreds of stained glass windows, all imported from distant corners of the world, not one item fabricated in Romania (at least our guide not even once mentioned that something was local and always explained that this table was made in Austria, that stained window in Switzerland, that door in Germany, those mirrors in Italy). The Romanian monarch not only brought countless antique weapons from Persia, Turkey, Balkans, etc, and Persian carpets, but also turned one of the rooms into first movie theatre in Romania. So we have there, Venetian glass, Austrian stained glass, a chamber inspired by the Spanish Alhambra, walls covered with Cordoba leather, a cinema room with early Klimt paintings. Unfortunately, we didn’t take any photos of the interior, because we ran out of money to pay for the photo permission. I am to be blamed for that, as I couldn’t made 3 cash machines to cooperate. Nuno was also broke after paying for train tickets and for the entry to the castle. At that point he become bit anxious about how we would return to Bucharest and he lost his typical Portuguese easy-going nature. Luckily for me, we found a cash machine just on the road leading from the castle to the city centre. And fortunately, in the era of the Internet is not hard to find pictures taken in the chambers of the castle, so after all, we haven’t lost anything. )

Almost next to Peles Castle is Pelisor (so called "Little Peles"), but in comparison to its “bigger brother”, which is a mixture of architectural styles (from Gothic to Baroque), it is not impressive. When we were passing next to Pelisor, we met a guy (we couldn’t agree whether it was an American-speaking really good Romanian or a Romanian speaking perfect English), who asked us if we were speaking Portuguese. After a brief explanation he seemed to be surprised by our history: a Polish-Portuguese couple living temporarily in Bucharest: P Well, we don’t fall into typical pattern.

Another attraction that can be found in Sinaia is the monastyr, which is a kind of a fortified monastery. Finding it was quite a challenge, because (what is so typical of Romania), we couldn’t find anywhere any signs that would indicate the way to the monastery, or useful city maps with the sign “you are here” that would help a lot in that situation. After quite a walk, getting lost and climbing up many stairs, we managed to reach the monastery. And it was worth it. Beautiful orthodox church with bell tower.


Although we only spent few hours in Sinaia, it doesn’t surprise us that this city is the pride of the Romanians, and one of those places that Romania can boast to the world.
Unfortunately, the railway station is a place that recalls cruelly a rather sad, less colourful reality, so characteristic for the whole country. Poor, thin stray dogs, that are waiting for some friendly tourists or merciful passerby to throw them something to eat. So even in charming Sinaia, known as the Pearl of the Carpathians Mountains, life is not all fabulous and colourful. At least not for all.

Nie ma jak w domu/ Home sweet home

Bukareszt pożegnał mnie deszczem, Warszawa powitała słońcem… Potem odwiedzanie znajomych, niestety w ekspresowym tempie, bo musiałam wrócić szybko do domu.
Przyjazd do domu to zawsze miły moment. Dużo przywilejów, jako że jestem bardziej gościem w Niemczu. Nie muszę się martwić o zawartość lodówki, ani co zrobić na obiad czy kolacje, nie muszę kontrolować czy trzeba wstawić pralkę.
W domu odpoczywam. Jak uważa Magda: odpoczywam od odpoczywania. Co po części jest prawdą, jako że w Bukareszcie jeszcze nie zaczęłam pracować. Co w moim wypadku jest bardziej frustrujące, niż relaksujące. Mam nadzieję, że już na dniach moja sytuacja się wyjaśni.
Skorzystam z tych ostatnich chwil wolności, powstanie więc kilka wpisów z cyklu „przygoda rumuńska”, które wydarzyły się jakiś czas temu.


I left Bucharest in the rain, and then Warsaw welcomed me with the sun. I only spent there one afternoon, evening and morning, so I didn’t have much time to visit all the friends I wanted. Hopefully, I may spend some more time before getting back to Romania to catch up with them before leaving Poland for the undetermined time.
Coming home is always nice. In Niemcz, I am more a visitor than a real family member. I don’t have to worry if the fridge is full or what to make for lunch or dinner, I don’t have to worry to make the laundry before we run out of clean clothes...
When I am at home, I rest, I relax. Or as Magda says- I relax from relaxing. Which partly is true, since I haven’t started working yet. Which in my case is more frustrating than relaxing. Hopefully this situation changes soon.
So at the moment, I take advantage of these last days of freedom, so I will write some stories about my "Romanian adventure”, which happened some time ago.

Krótka wyprawa do Braszowa/ Small trip to Brasov

Nic nie stanęło na naszej drodze i w sobotę wsiedliśmy w pociąg do Braszowa. Nie mogę nic złego powiedzieć o rumuńskich pociągach (no może oczekiwałam, że będą tańsze niż polskie). Wybraliśmy pociąg rapido, coś pomiędzy naszym pośpiesznym a intercity, standard toalet o niebo wyższy niż w naszych PKP. Jedynym mankamentem są opóźnienia, trochę niewytłumaczalne, bo na drodze nigdzie nie staliśmy. Po prawie 4 godzinnej podróży (miała trwać niewiele ponad 3 godziny), dotarliśmy do niezwykle malowniczego Braszowa. Kiedyś było to najlepiej ufortyfikowane miasto Transylwanii, na styku Bałkanów i łacińskiej Europy. Braszów założony przez osadników z Niemiec i duch tego miasta jest bardziej zachodnio-europejeski niż typowo rumuński. Można także odnaleźć akcent iście hollywoodzki, mianowicie napis „Brasov”, podświetlany nocą.

Braszów szczyci się najwęższą uliczką w środkowo-wschodniej Europie (uliczka ma tylko 130 cm), i największym gotyckim kościołem między Wiedniem a Stambułem (kościół ma prawie 90 metrów długości). Czarny Kościół (nazwa pochodzi od zniszczeń po pożarze w XVII wieku) jest to największą atrakcją Braszowa. Jednak nas bardziej oczarowała ogólna atmosfera miasta, odnowiona starówka, ładne kamienice, zadbane bruki, restauracje z ogródkami. Braszów ma kilka zabytków wartych zobaczenia, my jednak woleliśmy zgubić się w plątaninie uliczek, przemierzyć nieśpiesznym krokiem okolice starówki. Oczywiście zabytki również zwiedziliśmy, porobiłam masę zdjęć (w końcu mam coś z japońskiego turysty). Strada Sforii, o szerokości 1,32 m i długości 83 m na szczęście nie była oblegana przez turystów, więc spokojnie mogłam wykonać serię zdjęć, poeksperymentować z funkcją filtru sepii czy czarno-białych zdjęć. Ta malownicza uliczka stanowi pozostałość oryginalnej średniowiecznej zabudowy miasta. Jej nazwa (ulica Powrozów) nawiązuje do profesji mieszkańców, którzy zajmowali się kręceniem sznurów
Centrum miasta jest rynek, otoczony malowniczymi kamieniczkami od gotyku po secesję, pośrodku natomiast stoi stary późnogotycki ratusz, gdzie obecnie mieści się muzeum historyczne.



Jednak to Czarny Kościół dominuje w panoramie starego miasta. Ogrom budowli podkreśla także fakt, że wieża jest nieproporcjonalnie niska (skończyły się fundusze). Inne atrakcje turystyczne Braszowa to: Cerkiew prawosławną, cerkiew św. Mikołaja, mury miejskie z bramami. Z rynku widoczne są fragmenty obwarowań i dwie wieże obserwacyjne, z których roztacza się piękny widok na miasto. Jako że wspinaczka była wyzwaniem dotarliśmy tylko do jednej wieży, ale założyliśmy, że z drugiej widok będzie taki sam.




Z ciekawostek historycznych, które wyczytałam w przewodnikach:

• W 1838r zaczyna wychodzić w Braszowie jedna z najstarszych gazet rumuńskich "Gazeta Transilvaniei". Także w tym mieście mieści się Prima Scoala Romanesca, czyli Pierwsza SzkołaRumuńska
• W czasie Wiosny Ludów 1848r, rewolucjoniści rumuńscy ogłaszają w Braszowie swój manifest programowy, domagający się praw politycznych dla rumuńskiej ludności Siedmiogrodu
• W latach 1951-1961 miasto nazywało się Oraşul Stalin, 'Miasto Stalina'.
• W czasie krwawej rewolucji 1989 r. miasto było jednym z głównych ośrodków oporu przeciwko reżimowi Ceauşescu.

Podsumowując, Braszów jest jednym z najchętniej odwiedzanych przez turystów i wcale nas to nie dziwi. Ale oceńcie to sami, po załączonych zdjęciach.


Nothing stood in our way and on Saturday we got on the train to Brasov. I can’t say bad word about Romanian trains (well, I have been expected them to be cheaper than Polish ones). We chose to travel by train rapido, which is something between our regular trains and the Intercity, with clean toilets which are not to be found in Polish trains, unfortunately. The only negative aspect I can find are delays, which are inexplicable, as we didn’t stop nowhere on the way. After almost 4 hour trip (which was supposed to last 3 hr and few minutes), we arrived to our destination, very picturesque city of Brasov. In the past centuries it was the best fortified city of Transylvania, situated at the crossroads of the Balkans and Latin Europe. Brasov was founded by Garman settlers and I must admit that the atmosphere of this city is more Western European than Romanian. In this city, with medieval spirit, you can also find a truly Hollywood accent, the sign "Brasov", which lights up at night.

Brasov has what is believed to be the narrowest street in Central and Eastern Europe (street is only 130 cm wide), and the largest Gothic church between Vienna and Istanbul (the church is almost 90 meters long). Black Church (the name comes from the damage after a fire in the seventeenth century) is the greatest attraction of Brasov. However, we were more delighted with the atmosphere of the city, restored old town, nice houses, well-maintained pavements, restaurants with gardens. In another words, the ambience of the city is what makes it the great destination. Of course, Brasov has a few monuments worth seeing, but we preferred to get lost in the city, wander around the old town without rush, just to enjoy the good weather and nice views. Of course, we visited the most important monuments , I made a lot of photos (well, I still have some things in common with a Japanese tourist). Fortunately, the Strada Sforii (1.32 m wide and 83 m long), was tourist-free when we get there, so I could take photos without being disturbed and experiment with some functions that my camera offers (sepia and black&white mostly). The name of this picturesque little “street”(Rope Street) refers to the profession of residents who were producing ropes.


The Old Square is the centre of the city, it is surrounded by charming buildings that represent different architectonical styles, from t Gothic to Art Nouveau, and has the an old late-Gothic town hall in the middle, which now houses a museum of history. However, it is the Black Church that dominates the panorama of the old city. The church is immense, which is highlighted by size of the tower, which is disproportionately low (the reason? They run out of the funds of course). Other touristic attractions of Brasov include: Orthodox Church, Orthodox Church of St. Nicholas, the city walls with gates. The market can be seen fragments of walls and two observation towers, which offers a beautiful view over the city. As climbing up was a challenge after sightseeing, we only reached one tower, but we assumed that the view from the second one would be the same.





Some interesting historical facts I found in the guidebooks:

• - One of the oldest Romanian newspapers (Gazeta Transilvaniei) started to be printed in 1838 in Brasov. The city Is also home to the First Romanian Elementary School, Prima Scoala Romanesc
• - During The European Revolutions of 1848 (Spring of Nations), it was in Brasov where the Romanian revolutionaries announce their program , claiming political rights for the Romanian population of Transylvania
• - Between 1951-1961 the city was called Oraşul Stalin, which literally meant the 'City of Stalin'.
• - During the bloody 1989 revolution, the town was one of the main centres of resistance against the regime of Ceausescu.

Taking all those things in consideration, it isn’t surprising that Braşov is one of the most popular cities in Romania. But I uploaded some photos so that you can check if it is worth visiting.

Plany weekendowe/ Plans for the weekend

Z niecierpliwością czekam na jutrzejszy dzień. Po raz pierwszy wybieramy się poza Bukareszt. Na cel naszej podróży wybraliśmy Braszów. Według słów przewodnika: „Braszów to miejsce wręcz kultowe dla turystów z całego świata, którzy interesują się środkowo-wschodnią Europą – śmiało można go porównać do naszego Krakowa.”
Relacje z podróży po weekendzie.
A dla rozrywki zamieszczam kilka linków, dwa pierwsze to linki zapraszające do zwiedzani Rumunii, dwa kolejne to oficjalne reklamy Polskiej Agencji Turystycznej wyświetlane na antenie BBC i CNN. Proszę porównać, który kraj lepiej zachęca i przedstawia atrakcje turystyczne.
Nuno się żalił, że nie ma filmików o Portugalii, więc je też dodałam.

W odpowiedzi na komentarz Magdy, dodałam też spot Warszawy widzianej oczami Agnieszki Holland i Magdaleny Łazarkiewicz. Warszawa taka ładna się wydaje. :)

I am looking look forward for tomorrow. We have planned our first trip outside Bucharest. Our destination is Brasov, the third largest city in Romania. According to my guide: "Brasov is the place that has earned almost a cult status for tourists from around the world who are interested in Central and Eastern Europe - it can be safely compared to our Krakow."

So wait for the detailed report from our trip after the weekend.

And I have put some links, so that you won’t get bored waiting for my next post. The the first two links are official commercials of the Romanian Tourism inviting to visit this “land of choice”, the following two ads are the commercials of the Polish Tourist Agency , aired on BBC and CNN few years ago. Compare which country advertised itself better.
Nuno was dissapointed not to see some videos showing the beauty of Portugal. So I added them.

After Magda's comment I also put a video promoting Warsaw, Warsaw seen through eyes of famous polish director- Agnieszka Holland and her daughter, also director, Magdalena Lazarkiewicz. Warsaw looks so nice and preety...







">

Muzyka i taniec/ Music and dance

W poprzednim poście pisałam o naszym kontakcie z kulturą, masową, ten będzie zatem o balecie i recitalu, na których to byliśmy kilka tygodni temu.
Recital Chopina organizowany był przez Instytut Polski, z okazji okrągłej rocznicy urodzin tego polskiego kompozytora i pianisty (czytający po polsku wiedzą, że Chopin był polakiem , więc sprostowanie zamieszczę w części angielskiej, jako że nadal jest kilku ignorantów, którzy myślą, że był francuzem). Recital był w przepięknym budynku Rumuńskiego Ateneum (Ateneul Romam), a po nim spotkałam nawet jakiś przedstawicieli polskiej emigracji do ziemi rumuńskiej. Choć spotkałam to zbyt dużo powiedziane, minęłam panie organizatorki i ich towarzyszów, które komentowały rozczarowane, że pani wykonująca utwory naszego geniusza miała przyciężką jedną rękę. Cokolwiek ten komentarz miał znaczyć, bo ja jako niemal totalny ignorant muzyki poważnej, nie umiałabym odróżnić gry z ręką przyciężką od ręki lekkiej. Dlatego może też bardziej niż grę podziwiałam salę, w której odbywał się recital. Ateneum to budynek, którego budowa była możliwa dzięki datkom ludności, po tym jak skończyły się fundusze pierwotnego sponsora. W rzeczy samej, budowa Ateneum mogła zostać ukończona dzięki jednej z najwybitniejszych kampanii zbierania funduszy publicznych przeprowadzonych w Rumunii. Hasłem przewodnim było „ Daj grosza na Ateneum”, powinnam pewnie napisać „Daj lei na Ateneum”. (Lei- moneta rumuńska). W rezultacie dziś możemy podziwiać ładne Rumuńskie Ateneum, wzorowane na greckiej świątyni Ateny, z neoklasycystycznym portykiem wspartym na 12 kolumnach. Największe wrażenie robią malowidła i freski przedstawiające wydarzenia z historii kraju, które pokrywają salę koncertową.



Kilka dni później wybraliśmy się na balet. Na balecie nie byłam wieki, więc nie trzeba mnie było zbytnio namawiać, mimo że tytuł przedstawienia („Baiadera”) nic mi nie mówił. Bilety kosztowały jakieś 15zł w przeliczeniu. Połowę przedstawienia oglądaliśmy z odległej loży, z której ciężko było odróżnić postacie na scenie. Ale ponieważ spektakl odbywał się w dniu, w którym to śnieg sparaliżował miasto, na drugą połowę przesiedliśmy się do rzędu o wiele bliższego scenie. Pustki na sali były wynikiem całodniowego opadu śniegu, który sparaliżował cały Bukareszt. Jak się nie miało terenówki albo co najmniej łańcuchów, to efektem były zakopane samochody na środku głównej ulicy.

Tak więc koncert muzyki poważnej, balet, kino mamy zaliczone. Teraz powinniśmy się rozejrzeć za innymi wydarzeniami ze świata kultury.




In the previous post I wrote about our contact with popular culture, this post will be about a piano recital and a ballet, which we attended few weeks ago.
Chopin recital was organized by the Polish Institute here in Bucharest, to celebrate the round anniversary of birth of this Polish composer and pianist ( Polish people already know that Chopin was Polish, so for those who still think he was French, well, u just have to face the reality . Recital was held in aa beautiful building, the Romanian Atheneum (Ateneul Roma). Afterwards I “met” some representatives of the Polish emigration in the land of Romania. Well, to be honest, I just passed next to some people who organized the recital and their companions, who commented with disappointed that the pianist who played the pieces of our genius had somehow a “heavy hand”. As I am quite ignorant when it comes to classical music, I had no idea what the comment was supposed to mean. I couldn’t distinguish a heavy hand from a light one. As classical music is really not my thing, I was more focused on the concert hall where the recital took place, which is really impressing.
Athenaeum is a building whose construction was financed almost entirely with money donated by the general public. In fact, the Athenaeum was completed because of the success of one of the best public fundraising campaigns ever in Romania, of which the slogan is still remembered today: "Donate one leu for the Ateneu!" As a result, today we can admire the beautiful Romanian Athenaeum, inspired on the Greek temple of Athena. It has the neo-classical portico supported by 12 columns. But the most impressive element of the building are the paintings and mosaics on the walls and ceiling of the concert hall which depict scenes from the history of the country.



A few days later we went to see a ballet. I hadn’t seen one in a really long time, so I didn’t need to be persuaded to go to see one, even though the title of the piece ( "Baiadera") didn’t say anything to me. Anyway, it was incredibly cheap, only 15 zl for a ticket (which would be not even 4 euro). We were watching the first half of the performance from a distant lodge, from which it was pretty hard to distinguish the characters on the stage. But since the show took place on the date on which the snow paralyzed the city, during the second half we could change the place and were sitting in the row much closer to the stage. Emptiness in the hall was caused of the heavy snowfall that paralyzed the entire Bucharest. If you didn’t have a jeep type car or at least chains on the wheels, you would get stuck in the middle of main street.

In conclusion, we already can cross out ballet, classical music concert and cinema from our list of cultural activities to attend. Now all we need is to look for some other events from the world of culture.

Ukulturalnianie się/ Getting some culture

Dzisiejszy wpis będzie o tym jak to Aga i Nuno ukulturalniają się w Bukareszcie. Do dnia wczorajszego byliśmy już na recitalu chopinowskim, balecie, a wczoraj zdecydowaliśmy , że czas na kulturę trochę bardziej masową i wybraliśmy się do kina. Wybór padła na kino komercyjne, multipleks w centrum handlowym, ale jako że chcieliśmy obejrzeć Alicję w Krainie Czarów w wersji 3D, nie mieliśmy wyjścia. Po filmie, a w sumie w jego trakcie, zdecydowaliśmy, że chyba będzie to nasz ostatni raz w kinie rumuńskim. I to nie dlatego, że film był aż tak mierny, że nas odstraszył od oglądania jakichkolwiek filmów (zresztą o filmie samym w sobie nie będę pisać, bo odbiega to od koncepcji tego bloga).

Co więc tak nas oburzyło? Zachowanie ludzi… Czasami byliśmy bardziej skupieni i zainteresowani tym co się działo na sali, niż na ekranie. Co chyba jest sprzeczne z ideą pójścia do kina. Do wczoraj myślałam, że ludzie idą do kina oglądać film. Jednak Rumunii mają chyba odmienne zdanie na ten temat. Ale po kolei…
Pomijając fakt, że kasjerka sprzedała Nuno 3 bilety zamiast dwóch, a przecież two nie jest ani trochę podobne do three, to nic nie zapowiadało innych niespodzianek. Wszak multipleks w Bukareszcie nie powinien niczym się różnić od multipleksu w jakimkolwiek innym mieście europejskim. No cóż, multipleks może i nie odbiega od norm, ale zachowanie ludzi, tak.
Na sali nie było tłoku, wręcz przeciwnie. Przed rozpoczęciem wszyscy rozmawiali dość głośno, co jest normalne, zaczęły się reklamy i zwiastuny, ludzie nadal rozmawiali, co dało się zrozumieć, zaczął się film, a oni nie przestali. I nie przestali do końca filmu- głośne komentarze, śmiechy w absolutnie nie śmiesznych momentach przeszkadzały niesamowicie w odbiorze. W rezultacie części dialogów nie dosłyszeliśmy, a doczytać nie mogliśmy (wszak żadne z nas po rumuńsku to niekoniecznie rozumie). Jedzenie popcornu jest standardem, ale po zjedzeniu jak masz brudne rączki, to je wycierasz dyskretnie w chusteczkę, oparcie fotela czy własne spodnie. My trafiliśmy na pannę, 2 fotele od nas usadzoną, która z częstotliwością 5 minut klaskała (sic!) aby pozbyć się okruszków popcornu. Standardem też wydaje się pozostawienie włączonej komórki. Nie wiem ile osób odebrało i rozmawiało normalnie podczas seansu. Ale pan koło nas przeszedł samego siebie. W połowie filmu zdecydował, że musi gdzieś zadzwonić. Ale po co wychodzić? Pan więc bez żadnej krępacji wyjął swoją komórkę, wystukał numer i rozmawiał. A że w kinie nie ma opcji pauza, film leciał dalej. Potem panu telefon spadł i zamiast go dyskretnie szukać, wstał, jego towarzyszka swoją komórką podświetlała mu okolice fotela i szukali, przeszkadzając oglądającym w rzędach za nimi. Tak więc rozmowy telefoniczne, komentowanie filmu bez żadnej krępacji czy zniżenia tonu głosu, są tu na porządku dziennym, bo nikt oprócz nas nie wyglądał na oburzonych. W pewnym momencie i my zaczęliśmy komentować, nie film, ale to co się działo na sali.


Na szczęście odkryłam innego rodzaju kina. Takie zagubione, jakby z innej epoki, kina, gdzie wyświetlany jest jeden film ( w porywach dwa). Kina z klimatem. Gdy je zobaczyłam, pomyślałam, że to jest kino gdzie poszłabym z Agą A. na jakiś seans. Zdjęcia są zatem z dedykacją dla Agi właśnie.












Today's entry is about how Aga and Nuno are getting some culture in Bucharest. Until yesterday we already went to a recital of Chopin, ballet, and yesterday we decided it was time for mass culture, so we went to the cinema. We chose a commercial multiplex in the mall, but since we wanted to see Alice in Wonderland in 3 D, we had no other choice but a commercial cinema. After the movie, or maybe even in the middle of it, we decided that perhaps it is the last time we ever went to the cinema in Romania. And it was not because the film was so mediocre that it discouraged us of watching any movies whatsoever (I won’t write about the movie itself, cause it is not the purpose of this blog) .

So what shocked us so much? The way people behaved ... Sometimes we were more focused and interested in what was happening happened with the audience than on the screen. What is not the purpose of going to the cinema, I guess. Until yesterday I thought that people go to the cinema to watch a movie. At least it is why I go to the cinema, cause for Romanian there must be some other reason. But let’s start from the beginning....
If we don’t count the fact that the cashier sold Nuno three tickets instead of two (and words two three aren’t even similar), we weren’t expecting any other surprises. After all, multiplex in Bucharest should not be any different from the multiplex in any other European city. Well, the multiplex may not differ, but human behaviour, is a different story.
There weren’t many people, quite the contrary. Before the movie started, they were all talking quite loud, which is normal behaviour, they didn’t stop during commercial and trailers, which can be understood, then the movie begun and they didn’t lower their voices at all. And they didn’t drop it until the end of the movie. We couldn’t focus because of the loud comments or when they were laughing at the scenes that were no funny at all. As a result, we couldn’t hear some parts of the dialogues, and since the subtitles were in Romanian (and neither of us understands it) we couldn’t catch up what was happening on the screen by reading the transcription of dialogues.
Another thing, popcorn. Eating popcorn is standard, as having dirty and oily hands afterwards is. But normally you wipe your hands discreetly in discreetly in a handkerchief, a back of your chair or even your own trousers. Well, we were lucky to be sited next to a women that every five minutes were clapping (sic!) her hands to get rid of the popcorn crumbs. It seemed normal as well to leave your cell with the sound on. I don’t know how many people answered their cell and spoke normally, not even lowering their voice. But what shocked us probably the most, was when a guy decided that he urgently needed to call somewhere in the middle of the movie. He didn’t see any reason to leave he just dialled the number and talked for some, not showing any signs of embarrassment. And since in the cinema you there is no “no pause option”, the movie was on. When he ended his conversation, he dropped his cell and instead of looking for it discreetly, he just stood up and with all the noise possible were looking around his seat, disturbing the people that were behind him.
Summing up, talking over the phone, commenting on the movie without lowering the tone of voice, seems to be something completely normal, since we were the only one who found that shocking and annoying. At some point we also started commenting, not on the movie, but on the audience.


Fortunately, I discovered some totally different cinemas. Lost ones, that looks as if they were from another times. Where you can only see one movie (sometimes they play two). Cinemas that still creates special ambience. When I saw them for the first time, they made me think of Aga A. Cause we would probably go to see some movies in one of them. So the photos are dedicated to Aga.

Pierwsze wrażenia/ First impressions

Pierwszy kontakt z Bukaresztem to prawdziwy szok. Nie jest to miasto, w którym człowiek zakochuje się od pierwszego wejrzenia. Bukareszt w skrócie to psy, śmieci, szarość blokowisk, kable, dziury, taksówki. I kontrasty- luksusowy hotel lub ekskluzywny butik obok rozpadającego się budynku, luksusowe samochody jadące po dziurawych drogach, odrestaurowany front budynku i rozsypujące się podwórze. Przykłady można mnożyć.

Stolica Rumunii, Bukareszt, była niegdyś określana mianem „Paryża Wschodu” (proszę zwrócić uwagę na czas przeszły czyli zamknięty i odległy). Niestety lata rządów Nicolae Ceauşescu, zwanego „Geniuszem Karpat” (z tym geniuszem można śmiało i bez oporów polemizować) doprowadziły do jej upadku. Symbolem tego podobieństwa, jednym z niewielu który przetrwał do dziś, jest Łuk Triumfalny . Kamienice wzorowane an XIX wiecznej architekturze francuskiej są albo zaniedbane albo ich już nie ma.
Bukareszt to kolosalne budynki w nowym centrum czyli pozostałość po dyktaturze i rozmachu Nicolae ( np. niedokończony budynek biblioteki narodowej czeka na zakończenie budowy od ponad 20 lat, ale wielki jest, a to się wtedy liczyło). Zresztą Nicolae to najgorsze co mogło spotkać to miasto. Za jego rządów, znaczna część historycznego centrum miasta została zrównana z ziemią (zniszczył między innymi 22 cerkwi) i zastąpiona przez socrealistyczne budynki oraz wysokie bloki mieszkalne. Architektura miasta miała odzwierciedlać jego władzę.

Ocalałe zabytki w centrum Bukaresztu są trudno do odnalezienia, gdyż otaczają je współczesne blokowiska. Co ma w sobie pewną zaletę- jak już znajdziesz jakąś perełkę w morzu brzydoty, masz o wiele większą satysfakcję.

Pierwsze tygodnie w Bukareszcie w moim przypadku były pełne przygnębienia i poczucia obcości. Język kompletnie niezrozumiały, pogoda nie zachęcała do bliższego poznania miasta. Miałam pecha i akurat tegoroczna zima obfitowała w opady śniegu (podobno od 15 lat tyle nie padało), a w Rumunii jakoś nikt nie się nie przejmuje odgarnianiem śniegu. A śnieg zalęgający na chodnikach, którego nikt nie uprząta, sprawia że jakikolwiek spacer jest wyzwaniem- zapadasz się, buty przemakają, nogawki spodni się moczą. Trzeba się nieźle nagimnastykować, coby te połacie śniegu ominąć, nie wspominając o wyzwaniu jakim jest przejście na drugą stronę ulicy.

Na szczęście śnieg należy już do przeszłości i dzięki temu nabieram większej ochoty na wychodzenie „w miasto”, bo chcę wierzyć, że Bukareszt ma wiele zakątków wartych odkrycia…



The initial contact with the city of Bucharest was a real shock for me. This is not a city in which you could fall in love at first sight. If I was to describe Bucharest in few words, I would say: dogs, litter, gray socialist buildings, wires, holes in roads, taxis. And contrasts-a luxury hotel or a luxury boutique next to the building that is literally falling apart, luxury cars driving on the roads with more holes than Polish ones, renewed front of the building while the yard has fallen into ruin. And I could multiply the examples till you get bored :)

Romania's capital, Bucharest, was once described as the "Paris of the East" (note the past tense which is used to describe past and remote situations). Unfortunately, years of the reign of Nicolae Ceauşescu years, called the "genius of the Carpathians" ( I would argue with using the term genius) led to its downfall. The symbol of the similarity between those two cities, one of the few which survived to this day, is the Arc de Triumph. Buildings that were designed to resemble an nineteenth century French architecture are either in bad condition or they no longer exist.

What is also so characteristic about Bucharest are colossal buildings in a new centre, or in other words, bits and pieces of the dictatorship of Nicolae (for example: unfinished national library ihas been waiting to the end of the construction for more than 20 years, but it is huge, and it is what counted then.)In my personal opinion, Nicolae is the worst enemy of the city. During his reign, much of the historical centre of the city was razed to the ground (among other things, 22 Orthodox churches were destroyed) and replaced by socialist buildings and apartment blocks. The city's architecture had to reflect his power.

The monuments that survived the Ceauşescu’s vision are hard to find, because they are surrounded by socialists block of flats. Which can be an advantage-when you find a gem in a sea of ugliness, you have a much greater satisfaction.


The first weeks in Bucharest, in my case were full of sadness and a sense of alienation. Language is completely incomprehensible, the weather was not encouraging to get to know the city. This year, as in whole Europe, the winter just didn’t want to go away and let the spring take over. Apparently, Bucharest was no exception- there were some records beaten- I was said that it hadn’t been snowing that much for the last ten years. What was making things worse, was the fact that apparently nobody in Romania cared about cleaning the snow. As a consequence any walk is a challenge-you can fall down anytime, your shoes are soaked, your trousers as well. You must be pretty flexible to jump over these piles of snow, not to mention what a challenge crossing the street is.

Fortunately, snow is a thing of the past and I have more and more interest in going out to explore the city cause I strongly believe that Bucharest has a lot of places worth discovering ...

A więc od początku…./ From the beginning

Decyzja o przyjeździe do Rumunii nie była łatwa, bowiem nie znaczyło to tylko zmiany otocznia, przestawienia zegarka o jedną godzinę, czy spakowania walizki. Kupno biletu do Bukaresztu to jednocześnie rezygnacja z pracy, zostawienie moich znajomych i rodziny i konieczność odnalezienia się w kraju, gdzie wszyscy mówią po rumuńsku a ja nic, zero, ani dzień dobry ani dowidzenia (ten etap mam już za sobą, te dwa słowa już opanowane :) Przyjazd tu nie byłby możliwy bez pomocy Agi, która pomogła mi wtłoczyć mój cały dobytek do pociągu relacji Wrocław- Warszawa. Przyjazd ten nie byłby też możliwy bez wsparcia życzliwych mi osób, które nie pukały się w głowę, jak opowiadałam ich o moich planach, wątpliwościach i strachu, że stereotyp Rumunii jaki miałam w głowie będzie odzwierciedleniem rzeczywistości. Przyjazd do Bukaresztu nie byłby możliwy bez moich rodziców, którzy zaakceptowali mój szalony plan podążenia za pewnym Portugalczykiem.

Uwaga: Blog ten nie jest przewodnikiem, tak więc opinie tu zawarte są stronnicze, obserwacje ironiczne, czasami nawet złośliwe i mogą nie do końca odzwierciedlać opinie innych osób.
Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest zamierzone i celowe.


The idea of writing a blog about my Romanian adventures is not mine.
Writing a blog is probably not "my thing", for various reasons, but sine for some time I have been neglecting my friends, who are not up to date with what is going on with me and may be afraid I have been kidnapped by some Gypsy, I decided to start writing down my thoughts, observations and general subjective opinions about this country full of contradictions.
This blog is available by invitation only, so you can feel like as if you were VIP for once in your life, to receive the privilege of reading about Aga’s Adventures in Bucharest.

Starting from the beginning...
The decision about coming to Romania was not easy, because it meant not only to change a time zone into Eastern European, or to pack the luggage, but to change totally my world as I knew it, To buy a plane ticket to Bucharest was at the same time quitting my work, leaving my friends and family and suddenly finding myself in a country where everybody speaks Romanian (I know, it shouldn’t; be a surprise, but was a challenge as I wasn’t familiar with any world in that language, not even good morning or goodbye –at the moment I have these two words mastered:)
Coming here wouldn’t be possible without Aga’s help, who was counting down days with me till my departure and who helped me to squeeze my luggage into the train n Wroclaw-Warsaw. Coming here wouldn’t be possible without the support of my friends who didn’t think I was totally out of my mind when I was sharing with them my plans, doubts and fear that the stereotype of Romania, which I had in my head might have been a reflection of reality. Coming to Bucharest wouldn’t be possible without the support of my parents, who have accepted my crazy plan to follow a certain Portuguese boy.

Note: This blog is not a guide, therefore the opinions it contains are subjective, observations are ironic, and sometimes even malicious and may not fully reflect the opinions of others.
Any resemblance to persons or events is deliberate and intentional.

Słowem wstępu/ Short introduction

Pomysł na pisanie bloga o mojej przygodzie z Rumunią nie jest mój.
Pisanie bloga to chyba nie do końca „my thing”, z różnych powodów, ale jako że od pewnego czasu zaniedbuję moich znajomych, którzy nie wiedzą co się u mnie dzieje i czy nie porwał mnie jakiś Cygan ze złotym zębem, coby mnie sprzedać, postanowiłam zacząć spisywać moje przemyślenia, obserwacje i ogólnie subiektywne opinie na temat tego kraju pełnego sprzeczności.

Blog ten to mój sposób, aby utrzymać kontakt z rodziną i znajomymi, gdziekolwiek się oni znajdują w tym momencie. Komentarze i maile są mile widziane.




The idea of writing a blog about my Romanian adventures is not mine.
Writing a blog is probably not "my thing", for various reasons, but since for some time I have been neglecting my friends, who are not up to date with what is going on with me and may be afraid I have been kidnapped by some Gypsy, I decided to start writing down my thoughts, observations and general subjective opinions about this country full of contradictions.

This blog is my way of staying in touch with my friends and family. I hope you enjoy it. All coments or emails are more than welcome