Ukulturalnianie się/ Getting some culture

Dzisiejszy wpis będzie o tym jak to Aga i Nuno ukulturalniają się w Bukareszcie. Do dnia wczorajszego byliśmy już na recitalu chopinowskim, balecie, a wczoraj zdecydowaliśmy , że czas na kulturę trochę bardziej masową i wybraliśmy się do kina. Wybór padła na kino komercyjne, multipleks w centrum handlowym, ale jako że chcieliśmy obejrzeć Alicję w Krainie Czarów w wersji 3D, nie mieliśmy wyjścia. Po filmie, a w sumie w jego trakcie, zdecydowaliśmy, że chyba będzie to nasz ostatni raz w kinie rumuńskim. I to nie dlatego, że film był aż tak mierny, że nas odstraszył od oglądania jakichkolwiek filmów (zresztą o filmie samym w sobie nie będę pisać, bo odbiega to od koncepcji tego bloga).

Co więc tak nas oburzyło? Zachowanie ludzi… Czasami byliśmy bardziej skupieni i zainteresowani tym co się działo na sali, niż na ekranie. Co chyba jest sprzeczne z ideą pójścia do kina. Do wczoraj myślałam, że ludzie idą do kina oglądać film. Jednak Rumunii mają chyba odmienne zdanie na ten temat. Ale po kolei…
Pomijając fakt, że kasjerka sprzedała Nuno 3 bilety zamiast dwóch, a przecież two nie jest ani trochę podobne do three, to nic nie zapowiadało innych niespodzianek. Wszak multipleks w Bukareszcie nie powinien niczym się różnić od multipleksu w jakimkolwiek innym mieście europejskim. No cóż, multipleks może i nie odbiega od norm, ale zachowanie ludzi, tak.
Na sali nie było tłoku, wręcz przeciwnie. Przed rozpoczęciem wszyscy rozmawiali dość głośno, co jest normalne, zaczęły się reklamy i zwiastuny, ludzie nadal rozmawiali, co dało się zrozumieć, zaczął się film, a oni nie przestali. I nie przestali do końca filmu- głośne komentarze, śmiechy w absolutnie nie śmiesznych momentach przeszkadzały niesamowicie w odbiorze. W rezultacie części dialogów nie dosłyszeliśmy, a doczytać nie mogliśmy (wszak żadne z nas po rumuńsku to niekoniecznie rozumie). Jedzenie popcornu jest standardem, ale po zjedzeniu jak masz brudne rączki, to je wycierasz dyskretnie w chusteczkę, oparcie fotela czy własne spodnie. My trafiliśmy na pannę, 2 fotele od nas usadzoną, która z częstotliwością 5 minut klaskała (sic!) aby pozbyć się okruszków popcornu. Standardem też wydaje się pozostawienie włączonej komórki. Nie wiem ile osób odebrało i rozmawiało normalnie podczas seansu. Ale pan koło nas przeszedł samego siebie. W połowie filmu zdecydował, że musi gdzieś zadzwonić. Ale po co wychodzić? Pan więc bez żadnej krępacji wyjął swoją komórkę, wystukał numer i rozmawiał. A że w kinie nie ma opcji pauza, film leciał dalej. Potem panu telefon spadł i zamiast go dyskretnie szukać, wstał, jego towarzyszka swoją komórką podświetlała mu okolice fotela i szukali, przeszkadzając oglądającym w rzędach za nimi. Tak więc rozmowy telefoniczne, komentowanie filmu bez żadnej krępacji czy zniżenia tonu głosu, są tu na porządku dziennym, bo nikt oprócz nas nie wyglądał na oburzonych. W pewnym momencie i my zaczęliśmy komentować, nie film, ale to co się działo na sali.


Na szczęście odkryłam innego rodzaju kina. Takie zagubione, jakby z innej epoki, kina, gdzie wyświetlany jest jeden film ( w porywach dwa). Kina z klimatem. Gdy je zobaczyłam, pomyślałam, że to jest kino gdzie poszłabym z Agą A. na jakiś seans. Zdjęcia są zatem z dedykacją dla Agi właśnie.












Today's entry is about how Aga and Nuno are getting some culture in Bucharest. Until yesterday we already went to a recital of Chopin, ballet, and yesterday we decided it was time for mass culture, so we went to the cinema. We chose a commercial multiplex in the mall, but since we wanted to see Alice in Wonderland in 3 D, we had no other choice but a commercial cinema. After the movie, or maybe even in the middle of it, we decided that perhaps it is the last time we ever went to the cinema in Romania. And it was not because the film was so mediocre that it discouraged us of watching any movies whatsoever (I won’t write about the movie itself, cause it is not the purpose of this blog) .

So what shocked us so much? The way people behaved ... Sometimes we were more focused and interested in what was happening happened with the audience than on the screen. What is not the purpose of going to the cinema, I guess. Until yesterday I thought that people go to the cinema to watch a movie. At least it is why I go to the cinema, cause for Romanian there must be some other reason. But let’s start from the beginning....
If we don’t count the fact that the cashier sold Nuno three tickets instead of two (and words two three aren’t even similar), we weren’t expecting any other surprises. After all, multiplex in Bucharest should not be any different from the multiplex in any other European city. Well, the multiplex may not differ, but human behaviour, is a different story.
There weren’t many people, quite the contrary. Before the movie started, they were all talking quite loud, which is normal behaviour, they didn’t stop during commercial and trailers, which can be understood, then the movie begun and they didn’t lower their voices at all. And they didn’t drop it until the end of the movie. We couldn’t focus because of the loud comments or when they were laughing at the scenes that were no funny at all. As a result, we couldn’t hear some parts of the dialogues, and since the subtitles were in Romanian (and neither of us understands it) we couldn’t catch up what was happening on the screen by reading the transcription of dialogues.
Another thing, popcorn. Eating popcorn is standard, as having dirty and oily hands afterwards is. But normally you wipe your hands discreetly in discreetly in a handkerchief, a back of your chair or even your own trousers. Well, we were lucky to be sited next to a women that every five minutes were clapping (sic!) her hands to get rid of the popcorn crumbs. It seemed normal as well to leave your cell with the sound on. I don’t know how many people answered their cell and spoke normally, not even lowering their voice. But what shocked us probably the most, was when a guy decided that he urgently needed to call somewhere in the middle of the movie. He didn’t see any reason to leave he just dialled the number and talked for some, not showing any signs of embarrassment. And since in the cinema you there is no “no pause option”, the movie was on. When he ended his conversation, he dropped his cell and instead of looking for it discreetly, he just stood up and with all the noise possible were looking around his seat, disturbing the people that were behind him.
Summing up, talking over the phone, commenting on the movie without lowering the tone of voice, seems to be something completely normal, since we were the only one who found that shocking and annoying. At some point we also started commenting, not on the movie, but on the audience.


Fortunately, I discovered some totally different cinemas. Lost ones, that looks as if they were from another times. Where you can only see one movie (sometimes they play two). Cinemas that still creates special ambience. When I saw them for the first time, they made me think of Aga A. Cause we would probably go to see some movies in one of them. So the photos are dedicated to Aga.