Wekend majowy/ May weekend

Nie ma dla mnie długiego majowego weekendu w tym roku…
1 przypadł w sobotę, a 3 maja z przyczyn logicznych nie jest tu obchodzony. No i niestety, w Rumunii nie ma tak dobrze, że by w przypadku, gdy święto przypada w sobotę mieć dodatkowy dzień wolny. Tak więc mój standardowy, dwudniowy weekend dobiegł końca. Spędziliśmy go standardowo, czyli korzystając z pięknej pogody (28 stopni) w sobotę poszliśmy na spacer trasą 3 cerkwi, a potem po starówce. A w niedzielę odkryliśmy nowy park (weekend bez odkrycia nowej zielonej przestrzeni jest dla mnie weekendem straconym), oddalony o niecałe 10 minut od naszego mieszkania.

Sobota zaczęła się wcześnie pobudką o 6.30 i to bez budzika, który miał zadzwonić o 6.15 (Nuno w swoim mega super zaawansowanym alarmie w iPhonie nastawił w sumie budzik, ale zapomniał przestawić z dnia codziennego na weekend i w rezultacie nie zadzwonił). Wiem, że nikt normalny się w sobotę nie zrywa tak wcześnie, ale tak wyszło. O 7 mieliśmy być na lotnisku, żeby odebrać koleżankę Nuno, Belę, która przyjechała do Bukaresztu odwiedzić kuzynkę. Logiczne wydaje się zatem pytanie, czemu to nie kuzynka musiała zerwać się tak rano. No cóż, Portugalczycy mają to do siebie, że są czasami nieprzewidywalni (to taka parafraza delikatna) i kuzynka po prostu zapomniała, że Bela przyjeżdża tego i tego dnia i akurat na ten dzień miała zaplanowany wyjazd nad morze z innymi Erasmusami. No i po co te plany zmieniać, jak można kogoś zaangażować w te mniej przyjemnie obowiązki odbioru kogoś z lotniska? Kuzynka wymyśliła też genialny plan, bo początkowo Bela miała się u nas zatrzymać na jedną noc i mieliśmy się nią zająć. Ale zamiast tego zawieźliśmy ją na dworzec, wsadziliśmy do pociągu i tam już po nią ktoś inny miał wyjść. My mogliśmy wrócić do mieszkania i trochę odespać. Słońce jednak stało na przeszkodzie, bo jakoś nie umiem marnować takiej ślicznej pogody. Nuno uważa, że to taka moja typowa polska cecha: jak widzę słońce, to już planuję jakiś spacer i uważam czas spędzony w domu za stracony. Tak więc tym razem zaplanowałam (tak, tak, jestem też etatową plannerką w naszym związku), że obejrzymy 3 cerkwie zlokalizowane przy Piaţa Unirii. Cerkwie na zdjęciach, ale tylko z zewnątrz, bo do środka żadnej z nich nie udało nam się wejść. Do jednej wejście „uniemożliwiał” nam pan o odstraszającym wyglądzie, w drugiej akurat trwał ślub, a trzecia była zamknięta. Ogólnie to chyba 1 maja był wymarzoną datą na ślub, bo spotkaliśmy chyba 10 par młodych.


Po długim spacerze trafiliśmy na starówkę, która jest wprost zapchana stolikami, które aż nas zapraszały do odpoczynku. Wybraliśmy jeden z wielu barów i zamówiliśmy najgorsze w naszym życiu mojito (w momencie zamawiania nie spodziewaliśmy się, że dostaniemy coś co wyglądało jak mojito amatora i to kiepskiego). Stwierdziliśmy, że zmienimy bar i tym razem kierowaliśmy się wyglądem tego, co pili ludzie. W efekcie skończyliśmy na tarasie baru, który serwuje pewnie jedne z najlepszych mojito w Bukareszcie (tym razem wzięliśmy nietradycyjne, a truskawkowe i melonowe, pychotka). Teoretycznie mieliśmy się potem spotkać z moją koleżanką z pracy, ale odwołała. Nie chciało nam się jednak wracać do domu i wymyślać czegoś na kolację, więc padła decyzja, że zjemy na mieście. Nuno nagle dostał ochotę na hiszpańskie tapas (co mu się nigdy nie zdarzyło) i znalazł hiszpańską knajpkę El vino, która według Google maps znajdowała się niedaleko metra, a w efekcie szliśmy ponad półgodziny. Ale tortilla i paella nie były złe…


W sobotę jedliśmy w knajpie, więc początkowy plan zakładał, że w niedzielę zostajemy w domu. Ostatnio jednak z naszych planów nic nie wychodzi… Najpierw zadzwonił Sergio, czy idziemy oglądać mega ważny mecz FC Porto- Benfica, a potem Bela z kuzynką chciały się z nami umówić na kolację i ten sam mecz. Tradycją jest, że każdego, który przyjeżdża w odwiedziny zabiera się do Caru Cu bere, chyba najpopularniejszej i jednej z najlepszych restauracji w mieście, według przewodnika „prawdziwa legenda i również jedna z najstarszych piwiarni w Bukareszcie”. Samo miejsce jest warte obejrzenia, załączam zdjęcia, a jedzenie godne polecenia :)

Po kolacji jeszcze do baru na mecz (na szczęście Porto wygrało 3:1) a potem już do domu… Ogólny bilans weekendu: dobre jedzenie i towarzystwo, ale brak snu…


There is no May long weekend for me this year ... the 1st of May fell at Saturday, and the 3rd of May is obviously not a national holiday here. And standard logic doesn’t apply in Romania, if a public holiday falls at Saturday, you get one extra day off. So I envied my friends in Poland who could enjoy extended weekend, although I suppose I was having much better weather. On my standard, two-day weekend the weather was just beautiful, there were 26 degrees and sun was shining all day long, without the smallest cloud. Traditionally, we went for a long walk, this time to see three orthodox churches and on Sunday we discovered a new park (it seems that a weekend without founding out a new green zone is a lost one), that is only 10 minutes walking from our flat.

Although it may seem that we spend this weekend like we normally do, there are some exceptions. Like the fact that this Saturday began really soon, cause at 6.30 and that was without alarm clock, which was suppose to call at 6.15 (Nuno in theory set the alarm clock correctly, but forgot to switch a small detail in his advanced iPhone which was to make it ring on a weekend instead of a week day. So obviously it didn’t ring on Saturday, but it did ring on Monday)Anyway, I know that nobody normal doesn’t wake up so early on Saturday, but it just happened that I had no choice. Well, I had, but instead I decided to play perfect girlfriend and go with Nuno to the airport, to pick up his friend, Bela, who was arriving at 7 a.m. to visit her cousin in Bucharest. The logical question would be to ask why it wasn’t the cousin who was picking her up so early. If you make that question, it means you don’t know anything about Portuguese people, who sometimes are unpredictable (this is a nice way to put it) and Bela’s cousin had just forgotten when exactly was Bela coming (sic) and planned a trip to the seaside with some other Erasmus. And why to change planes, when you can just find somebody else to be responsible for those unpleasant duties of picking up somebody at the airport at 7 in the morning? Initially we were suppose to “take care of” Bela during the weekend and show her around, but instead the cousin invented another plan. So we followed her instructions, and went with Bela to the railway station, where we bought her a ticket to the seaside and we made sure she got on the correct train. Then we could go back to our apartment and get some sleep. We didn’t sleep that long, cause it was so sunny that I just felt as if we were wasting this great weather by staying in the bed. As Nuno says, it is my typically Polish characteristic: when I see the sun, I instantly start planning to go somewhere. (I just can’t help it, with such sunny weather I think the time spent inside of the building is a lost time). So this time I planned (I won’t hide, I'm also a full-time planner in our relationship, but have no choice with Nuno’s typical Portuguese attitude) that we went to see three orthodox churches located near Piaţa Unirii. You can see pictures of them, but only from the outside, as we didn’t manage to enter to either of them. There was this guy with baseball bat and unfriendly look in front of one, in the second one there was a marriage taking place, and the last one was closed. It seemed also that the 1st of May was the perfect date for a wedding, cause we saw like ten newlyweds.


After a long walk, we got to the old town (in case of Bucharest, the adjective old seems the most appropriate one), which was simply filled with tables, so we didn’t have another choice but to choose one and have a rest and enjoy. We decided on one of abundant cafes where we were served the worse mojitos in our lives (of course, when we chose it we didn’t expect to get something poor in ice and taste). When it was finished, we changed the place, this time we based our choice on what were people drinking and how those drinks looked like. That judgment proved to be a correct one, as we ended up sipping one of probably best mojitos in Bucharest (this time we took a non-traditional one, strawberry- and melon flavoured, yummy). Theoretically, we were suppose to meet one of my work colleagues for a drink, but she cancelled. As we didn’t feel like going home and having to invent something to eat for dinner, we decided to eat out. Nuno felt like eating some tapas, which had never ever happened to him, so he googled a small Spanish restaurant El vino, which according to Google maps was located near the subway, but we spent like 40 minutes walking from the subway till we reached the destination. But since tortilla and paella were quite tasty, the distance didn’t matter that much...

As we ate out on Saturday, we planned to stay home Sunday evening and cook something. However, it seems that recently none of our plans is working out... First it was Sergio who called us and asked if we were going to see this mega-important game FC Porto-Benfica, then Bela with her cousin wanted to meet somewhere, eat dinner with us and also see the game.
As it is kind of a tradition to take everyone who comes to visit Bucharest to Caru cu bere (which can be translated into English as "Beer Cart"). It is one of the best and most popular restaurants in the city, and according to my guide: “a true legend and also one of the oldest pub in Bucharest”. The place itself is really worth visiting (see pictures), and the food is really tasty :)


After the dinner we went to a bar to watch the game (luckily Porto won 3:1), and then we could go back home... Describing this weekend shortly is to mention few essential things: good food and company, and lack of sleep....