Imieniny Andy/ Anda’s Nameday

Wczoraj Anda miała imieniny. Świętowanie imienin to dla nas polaków nic nadzwyczajnego, ale nie wszyscy znają ten zwyczaj, nie we wszystkich krajach jest on obchodzony. W Portugalii na przykład nie, więc Nuno zawsze się jemu dziwi. Choć u nas się mniej hucznie obchodzi, tylko życzenia i jakiś mały upominek.. W Rumunii imieniny chyba na równi z urodzinami się traktuje. Do tego jeśli ktoś ma dwa imiona to obchodzi imieniny dwa razy, a jeśli jego imię nie pochodzi od świętego lub błogosławionego, ale jego drugie lub trzecie imię tak, to je właśnie świętuje. Tak było w przypadku Andy (Anda Elena Irina), która wyprawiać może imieniny tylko raz w roku, na Eleny. Zgodnie ze zwyczajem złożyliśmy się na prezent, a Anda kupiła ciastka, w tej samej cukierni co ja ostatnio, ale tym razem stałyśmy w kolejce godzinę.



Nie powiem, było mi to nawet na rękę, bo nie musiałam, że coś robię. Cały czas bowiem nie mam żadnych obowiązków, bo ze względu na koniec roku fiskalnego w Stanach (a my według niego pracujemy) nikt w Polsce nie ma czasu, żeby mnie oficjalnie poznać i przekazać mi część obowiązków.

Wieczorem wybraliśmy się na kolację w międzynarodowym towarzystwie. Poznaliśmy Słowacką koleżankę Ilony, która pracuje w agencji rekrutacji (więc może wykorzystamy tę znajomość, jak się okaże, że Nuno jednak umowy nie przedłużą) i jej chłopaka, który przyjechał na kilka dni z Bratysławy. Oprócz nas była też Ilona i jej kolega. A, przypadkowo spotkaliśmy też w restauracji Rumuńską koleżankę Ivy, słowaczki, która była ze swoim chłopakiem.
Nie wiem, co się z nami ostatnio dzieje, ale znowu po dwóch piwach czuliśmy się lekko wstawieni. Znak, że czasy studenckie się skończyły.


P.S. Mały komentarz do wcześniejszego postu . Niektórzy myśleli, że przesadzamy, opowiadając o naszym niefortunnym spotkaniu z kinem w Bukareszcie. Tych niedowiarków odsyłam pod ten adres (niestety, wersja tylko dla znających angielski), autor miał zadziwiająco podobne spostrzeżenia do naszych.


Yesterday it was Anda’s name day. For Polish people, to celebrate a name day is perfectly normal, as is in many countries, but some people, including Nuno, are surprised by it, as in their countries it is an unknown tradition. I just think that not in all countries it is celebrates the same way. For example, I think that while in Poland we only give small gifts or flowers and it birthday celebrations are preferred over name days, in Romania people give the same importance to both of them. Sometimes, if a person have two names, they use to celebrate their name day twice a year. Or if they aren’t named after a particular saint, but their second or even third name is to be found on the calendar of saints, they still celebrate it on that day. For example, there is no saint called Anda, so as her full name is Anda Elena Irina, she celebrated her second name.

We respected the tradition and got a gift, and Anda had to buy some cookies. As she went with me on Monday, I returned the favour and went with her to the same nice confectionary. It seemed that name Elena and Constantin are very popular names, cause we had to queue for over an hour. Well, I didn’t mind, cause I still haven’t started working for real, cause since it is the end of the fiscal year in the U.S. (and we are working according to it), nobody in Poland has the time to get to know me officially and delegate some of the responsibilities to me.



In the evening we went for dinner in an international company. We met Ilona’s friend from Slovakia who works in a rectuitment agency (so we may use her connections when Nuno’s contract isn’t renovated) and her boyfriend, who came from Bratislava to spent few days in Bucharest. So there were 2 Slovaks, us, and Ilona and her Polish friend. And by coincidence we met in the restaurant a Romanian girl who works with Iva (the girl from Slovakia) and her bf.
I don’t know what is happening with us, but once again, after only two beers we felt bit tipsy. Well, that only can mean one thing: student’s time are officially over.


P.S. A small comment to an earlier post. Some people thought that we exaggerated a bit when describing our unfortunate incident at the cinema in Bucharest. Those who didn’t want to believe our words, I invite to read one post I found. The author had observations remarkably similar to ours.