Poczta, paczka, problemy/ Post Office, package, problems

Tak jak pisałam, wysłanie paczki w Rumunii nie jest sprawą tak prostą, jak się może się wydawać. Po pierwsze nie da się na poczcie kupić paczki, ale tak jak pisałam, zabrałam jedną z Oracle. Nie da się także kupić nigdzie papieru pakownego, a na poczcie nie mają taśmy klejącej. Ale po kolei.

Dzień przed planowanym wysłaniem paczki, wyszukałam w Internecie stronę poczty rumuńskiej, żeby sprawdzić, do jakiego oddziału najwygodniej by mi było (i Andzie, która była moim prywatnym tłumaczem, a jak się później okazało także tragarzem). Umówiłyśmy się przed pracą na pl. Victoriei, bo tam miał się mieścić jeden z oddziałów poczty. Miał być, ale jakoby go nie było, bo pod wskazanym adresem był co najwyżej niewidzialny budynek poczty, nikt z przechodniów czy policji miejskiej nie widział poczty. Nic, musiałyśmy się wrócić jeden przystanek metrem na pl. Romana, gdzie jest całkiem duży oddział poczty. Doszłyśmy tam z trudem, taszcząc ponad 9 kilową paczkę. Zobaczyłyśmy cennik wysyłek zagranicznych, więc odetchnęłyśmy z ulgą, że wszystko przebiega bezproblemowo prawie. Nasza radość była jednak przedwczesna. Okazało się, że z tej poczty paczki za granicę nie są wysyłane (to po jakie licho mają cennik na ścianie?!). Pani odesłała nas na inną pocztę, oddaloną z 15-20 minut, dystans taki jest wyzwaniem, jak się niesie paczkę, a nic tam nie dojeżdża. W końcu, z wielkim trudem, dotarłyśmy pod wskazany adres (po uprzednim zapytaniu przypadkowej pani, gdzie dokładnie mieści się ta poczta, bo wyjaśnienie pracownicy poczty okazało się zbyt ogólne). Budynek, jak i pracownicy, wyglądał jakby żywcem wyjęty z epoki komunizmu (w środku 10 osób, z czego tylko 3 pracowały, nikt oczywiście w żadnym języku oprócz rumuńskiego nie rozmawiał, bo i po co, wszak to tylko dział wysyłanie paczek za granicę). Po wypełnieniu formularza, wyjęciu paczki, której po takim długim spacerze przydałaby się większa dawka taśmy klejącej, ale której nie posiadano na poczcie (nota bene nie posiadano również nowych kartonów, więc do dzisiaj nie wiem, gdzie można by kupić paczkę), zdziwieniu pani, że czemu niby podaję adres odbiorcy w Hiszpanii, a nadawcy w Polsce (przecież powinien być rumuński), po moim krótkim zdenerwowaniu, udało nam się wysłać paczkę. (na marginesie: bałam się, ze nie dojdzie, bo ostatnio wszystko układało mi się nieszczęśliwie, ale paczka doszła cała- bo w Hiszpanii podkleili ją).

Ale cały czas pozostaje dla mnie tajemnicą, czemu w stolicy kraju, należącego przecież do Unii, niektóre rzeczy są takie nielogiczne. U nas nawet w najmniejszej poczcie można wysłać wszystko i wszędzie. A mięśnie ramion czułyśmy z Andą potem przez kilka dni (Anda, jestem ci dozgonnie wdzięczna, bo bez ciebie nie poradziłabym sobie, przedzieranie się przez struktury urzędów państwowych, bez znajomości rumuńskiego, jest wyczynem, któremu bym nie sprostała).

(Na zdjęciu paczka po przebyciu drogi Rumunia-Hiszpania)



As I mentioned in the previous post, sending a package abroad from Romania is not such an easy process.
First, it is a mystery where to buy some box to put the things you want to send. As at the post office, nor in the bookstores/ markets/ any other type of shop, you can buy it. Fortunately I got mine from Oracle (“borrowing” it with no intention of returning it).
I also wanted to wrap the box with wrapping paper, but it is also nowhere to be found, and of course at the post office they don’t have Scotch tape neither. But I better tell the whole story from the beginning.
Day before sending a package, I searched on the Internet, on the official page of Posta Romana, where is the best located branch so that I can meet with Anda and go together (Anda was my personal translator, and as is it turned out also a package carrier). We decided to meet on Piata Victoriei, cause it was close to the metro and afterwards to Oracle. There was supposed to be a post office, but whatever was supposed to be, wasn’t there (well, if it was a ghost, invisible one), we asked some people as well as policemen, and nobody had heard about that particular post office. We had no choice but to take the metro to Romana and go to the post office there. We reached it with some difficulty, dragging my package, that was over 8 kg heavy. We saw a list with prices for sending the packages abroad, so we breathed with relief that we would send it without any more problems. Well, we should remember the saying: Don't praise the day before sunset, as it turned out that from this post office they don’t sent packages to other countries (so why the hell do they had the pricelist on the wall?!). The post office lady sent us to another office, that was 15-20 minutes away, and believe me, going there with very uncomfortable package was a challenge, since there were no metro nor buses going there. Finally we did arrive to the indicated post office (after asking a passer-by cause the explanations we were given were too imprecise). The building and the staff looked as if it stopped in the communism time, there were 10 people, of which only 3 were actually doing something. Of course nobody spoke English, and why should they, it was just one of 3 post offices in Bucharest from which you could send a package abroad. After filling in the form (in Romanian and French only), putting the package on the scale (by the way, the package after such a walk needed more tape, cause it was falling apart on some sides, but of course they didn’t have a tape, not to mention a new box that I could use), they got confused that I put recipient’s address in Spain, and sender’s in Poland (it was illogical to them, as it should be Romanian one, but I just didn’t want my package to get back to Romania in any case), but eventually I had my package sent. (I was very afraid that taking into consideration my bad luck in the past weeks the package wouldn’t reach the destination, but fortunately it arrived, and was taped by the Spanish post office so it also did arrive in one piece.).
Anyway, it still surprises me how some basic things are done in such illogical way in a capital of a country that belongs to UE. In Poland, even from the smallest post office you can send whatever you want to wherever you want. And here, sending a package is so difficult and painful- we felt our arm muscles (not existing ones) with Anda for days. (Anda, I am so grateful to you for helping me, cause without you it would had been a nightmare, especialli communicating with those unpleasant ladies with my poor Romanian)

(Photo shows how the package looked like after arriving from Romania to Spain).